Chapter Title : ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം 2 [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] മായകാഴ്ചകൾ

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“കുടുംബം…”

“സമൂഹം…”

“എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി…”

“നമ്മൾ കുറച്ച് distance keep ചെയ്യണം.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വേദന നിറഞ്ഞു.

അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“ഹൃദിക്…”

അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.

“നീ എനിക്ക് തന്നത്…”

അവൾ അവന്റെ കൈ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു.

“…വെറും ഒരു physical relation അല്ലായിരുന്നു.”

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഇത്രയും സമാധാനമായി… ഇത്രയും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ feel ചെയ്തിട്ടില്ല.”

“നിന്റെ അടുത്തിരുന്നപ്പോൾ…”

അവൾ കണ്ണുനീർ ഒതുക്കി ചിരിച്ചു.

“…ഞാൻ വീണ്ടും ചെറുപ്പമായ പോലെ തോന്നി.”

ഹൃതിക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല.

വിദ്യ തുടർന്നു—

“നീ പകർന്നു തന്ന ഈ mental happiness…”

“ഈ closeness…”

“ഈ സ്നേഹം…”

“ഇനി ഒരിക്കലും വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല ഹൃദിക്…”

ആ രാത്രി കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു.

River sound മാത്രം ഒഴുകി.

പിന്നെ ഒടുവിൽ…

ഹൃതിക്ക് അവളുടെ കൈ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

“എങ്കിൽ…”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“…നമ്മൾ ഒരു കാര്യം promise ചെയ്യാം.”

വിദ്യ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി.

“മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ…”

“നമ്മൾ എന്നും friends മാത്രം.”

“പരിധി കടക്കാത്തവർ പോലെ.”

“ആരും സംശയിക്കാത്ത പോലെ.”

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദന ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ഒരു acceptance പതുക്കെ വന്നു.

അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“പക്ഷേ…”

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.

“…ഈ കാടും… ഈ രാത്രിയും… നമ്മളും…”

“ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.”

ഹൃതിക്ക് അവളുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു.

ആ പാൽനിലാവിന്റെ കീഴിൽ…

അവർ പ്രണയത്തേക്കാൾ വേദനയുള്ള ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കി…

ആ വിശാലമായ പാറയുടെ അറ്റത്ത്…

വിദ്യ മുന്നിലും ഹൃതിക്ക് പിന്നിലുമായി നിന്നു.

പൂർണചന്ദ്രൻ ആകാശം മുഴുവൻ വെള്ളിവെളിച്ചം നിറച്ചിരുന്നു.

ദൂരെയുള്ള river moonlight ൽ വെള്ളി പോലെ തിളങ്ങി ഒഴുകി.

ഹൃതിക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ അരയിൽ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

വിദ്യ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കാറ്റിലേക്ക് കൈകൾ വിടർത്തി.

Loose curls കാറ്റിൽ പറന്നു.

അവളുടെ പിൻഭാഗം മുഴുവൻ അവന്റെ