Chapter Title : ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

രണ്ട് ആളുകളായി മാത്രം മാറിപ്പോയിരുന്നു.

വിദ്യ അറിയാതെ chair ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് വീണ്ടും ആ പരിചിതമായ വേദന പിന്നിലേക്ക് പടരുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി ആ back pain അവളെ വിട്ടുമാറുന്നില്ലായിരുന്നു.

രാത്രികളിൽ ചിലപ്പോൾ ഉറങ്ങാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നും.

ഡോക്ടറെ കാണണം എന്ന് പലതവണ കരുതിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഓരോ തവണയും എന്തെങ്കിലും തിരക്ക് കാരണം മാറ്റിവെക്കും.

സുരേഷിനോട് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

“കുറച്ച് ദിവസമായി പിന്നിൽ വേദന ഉണ്ട്…”

അന്ന് laptop ൽ mail type ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സുരേഷ് തല ഉയർത്താതെയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.

“കുറച്ച് exercise ചെയ്താൽ മാറും… നീ ദിവസം മുഴുവൻ ഇരിക്കുന്നതല്ലേ.”

അതിന് ശേഷം വീണ്ടും അവൾ അത് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

കാരണം ചില കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞ് ശ്രദ്ധ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലും, മിണ്ടാതിരിക്കുക കുറച്ച് കൂടുതൽ മാന്യമായി തോന്നും…

പ്രത്യേകിച്ച് വർഷങ്ങളായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുടെ മുന്നിൽ.

സുരേഷിന് വിദ്യയെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്നല്ല.

പക്ഷേ അവളെ “മനസ്സിലാക്കാൻ” അദ്ദേഹം വർഷങ്ങളായി ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

ജീവിതം നല്ല രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു എന്ന വിശ്വാസം മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന് മതി ആയിരുന്നു.

നല്ല വീട്.

രണ്ട് മക്കളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതം.

രണ്ടുപേർക്കും നല്ല ജോലി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ അതായിരുന്നു ഒരു വിജയകരമായ കുടുംബജീവിതം.

പക്ഷേ വിദ്യയ്ക്ക് ജീവിതം അതിലുമധികം എന്തോ ആയിരുന്നു…

ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് പാട്ട് പഠിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

കോളേജ് കാലത്ത് stage ൽ പാടിയിരുന്ന വിദ്യയെ എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന് ശേഷം ഒരു സംഗീത ക്ലാസിൽ ചേരണമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞ ദിവസം ഇന്നും അവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.

“ഇപ്പോൾ അതിനൊക്കെ സമയം ഉണ്ടോ വിദ്യ?”

സുരേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു.

“ആദ്യം വീട്ടുകാര്യം ഒക്കെ settle ആക്കൂ.”

പിന്നീട് ആ വിഷയം വീണ്ടും വന്നിട്ടില്ല.

അതിനുശേഷം painting.

പിന്നീട് dance fitness class.

പിന്നീട് ഒരു ചെറിയ solo trip പോകണം എന്ന ആഗ്രഹം…

ഓരോ തവണയും സുരേഷിന് എന്തെങ്കിലും practical കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത്ര പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ വേണോ…”

“ആളുകൾ എന്ത് വിചാരിക്കും…”

“കുട്ടികളെ നോക്കേണ്ട സമയമല്ലേ…”

“നിനക്ക് ഇത്ര freedom തന്നിട്ടില്ലേ ഞാൻ…”

ആ വാക്കുകളിൽ കടുപ്പമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ പതിയെ പതിയെ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെ മിണ്ടാതാക്കാൻ അത്ര മതിയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾക്കിടെ വിദ്യ തന്റെ ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം നിശബ്ദമായി കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റിവെച്ചു.

മക്കളുടെ പഠനം.