Chapter Title : ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

Balcony യിലെ ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഹൃതിക്ക് വിദ്യയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ തയ്യാറായില്ല.

ആ ദിവസം അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ…

വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതലായി അവളുടെ തകർന്ന മനസ്സാണ് അവൻ കണ്ടത്.

വിദ്യ railing ലേക്ക് ചാരിനിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

അവൾ കണ്ണ് തുടച്ച് forced ആയി ചിരിക്കാൻ നോക്കി.

“Sorry… ഞാൻ over emotional ആയി.”

“ഇല്ല.”

അവൻ വളരെ soft ആയി പറഞ്ഞു.

“You deserve better.”

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആരോ ഒരാൾ തന്റെ വേദനയെ ചെറുതാക്കി കാണാതെ…

അതിനെ സത്യമായി അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ കൈയിൽ കൈവെച്ചു.

ആ സ്പർശത്തിൽ desire ഇല്ലായിരുന്നു.

Comfort മാത്രം.

“Please…”

അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ punish ചെയ്യരുത്.”

വിദ്യ silent ആയി അവനെ നോക്കി.

“നിങ്ങൾ broken അല്ല ആന്റി…”

അവൻ തുടർന്നു.

“നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ആണ്. അത് തെറ്റല്ല.”

ആ രാത്രി ഏറെ നേരം അവർ balcony യിൽ സംസാരിച്ചു.

മഴ.

തണുത്ത കാറ്റ്.

നിശബ്ദത.

അതിനിടയിൽ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടഞ്ഞുകിടന്ന വേദനകൾ വിദ്യ പതിയെ തുറന്നുവിട്ടു.

അതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഹൃതിക്ക് അവളെ പതിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി.

രാവിലെ gym പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ച് message അയക്കും.

Lunch skip ചെയ്താൽ വഴക്കും പറയും.

“Water കുടിച്ചോ?”

“Medicine എടുത്തോ?”

“Garden photo അയക്കൂ.”

ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.

പക്ഷേ ആ ചെറിയ ശ്രദ്ധകൾ തന്നെയാണ് വിദ്യയെ വീണ്ടും ജീവനുള്ളവളായി feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

അവൾ വീണ്ടും gardening തുടങ്ങി.

Weekend ൽ car എടുത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെറിയ drives പോകാൻ തുടങ്ങി.

Mirror ന് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ…

ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ക്ഷീണം മാത്രം കാണുന്നില്ല.

ജീവിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു