Chapter Title : ലക്ഷ്മിയുടെ അരഞ്ഞാണം [Master]

തോന്നി. പക്ഷെ തടിച്ച ശരീരമുള്ള തന്നെ പൊക്കാനും എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാനും നല്ല കരുത്തുള്ള ആളുതന്നെ വേണം. നിഷാദ് ചെറുപ്പമാണ്. കാണാന്‍ ഗുണമില്ല എങ്കിലും കരിവീട്ടി പോലെയുള്ള ശരീരമാണ്. തടിച്ച് ഉരുക്കുപോലെയുള്ള ശരീരം. മഹാ കരുത്തനാണ് ഇവന്‍. പക്ഷെ ലക്ഷ്മിയമ്മ അയാളുടെ സമാധാനം കെടുത്തി. അവര്‍ അവന്റെ മുമ്പില്‍ ശരീരം കാണിക്കുന്നത് മനപ്പൂര്‍വ്വമാണ്‌ എന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

തനിക്ക് ആവതുള്ള സമയത്ത് തന്നെ തൃപ്തയായിരുന്നില്ല അവള്‍. ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ കിടപ്പിലായതോടെ അവള്‍ക്ക് കടി നിയന്ത്രിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കില്ല; അസ്വസ്ഥതയോടെ നായരോര്‍ത്തു. നിഷാദ് വരുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു സ്ത്രീയെ ആണ് തന്നെ ശുശ്രൂഷിക്കാന്‍ നിര്‍ത്തിയിരുന്നത്. ലക്ഷ്മിക്ക് അവരെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. തൊടുന്നതിനും പിടിക്കുന്നതിനുമെല്ലാം കുറ്റം പറച്ചില്‍. തന്നെയുമല്ല ആ സ്ത്രീയ്ക്ക് തന്നെ നേരാംവണ്ണം നോക്കാനുള്ള ആരോഗ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അപ്പോഴൊന്നും ലക്ഷ്മി ഇത്തരം പരിപാടികള്‍ ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഒരിക്കല്‍പ്പോലും വയറും മുലകളും കാണിച്ച് അവള്‍ തന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചിട്ടില്ല. സാരിയുടുത്താല്‍ മുഴുവന്‍ ശരീരവും മറച്ച് തന്നെയായിരിക്കും എപ്പോഴും. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അവളുടെ സാരിയുടുപ്പ് ശരീരം മറയ്ക്കാനല്ല, കാണിക്കാനാണ് എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. പറയണമെന്നുണ്ട്; പക്ഷെ സംസാരിക്കാന്‍ സാധിക്കണ്ടേ.

“സാറെ, ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു കുളിക്കാം, കേട്ടോ” അയാളെ നേരെ കിടത്തിയിട്ട് നിഷാദ് പറഞ്ഞു. നായര്‍ തലയാട്ടി.

അവന്‍ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് അയാള്‍ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി. മിടുക്കനാണ് ഇവന്‍. ഇവന്‍ വന്ന ശേഷം തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി നടക്കുന്നുണ്ട്. തന്നെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ച് പിടിച്ച് അവന്‍ ബാത്ത്റൂമില്‍ കൊണ്ടുപോകും. മുമ്പ് എല്ലാം ബെഡ്ഡില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാലിവന്‍ വന്നതോടെ ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അത് വേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. പുഷ്പം പോലെയാണ് അവന്‍ തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷെ ലക്ഷ്മിയുടെ മാറ്റം! നായര്‍ ദീര്‍ഘമായി നിശ്വസിച്ചു.

“എപ്പഴാ മോനെ ചേട്ടനെ കുളിപ്പിക്കുന്നത്” അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഭാര്യയുടെ ശബ്ദം നായരുടെ കാതിലെത്തി. എത്ര മധുരമുള്ള ശബ്ദമാണ് അവളുടേത്‌. ഈ പ്രായത്തിലും പതിനാറിന്റെ മാധുര്യം.

“ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞ്”

“എങ്കിലിനി ചേട്ടനെ കുളിപ്പിച്ചിട്ടു ഞാന്‍ കുളിക്കാം. കുറെ നാളായി ഒന്ന് എണ്ണ പുരട്ടി കുളിക്കണം എന്ന് കരുതാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്; ജോലി തീര്‍ന്നിട്ട് ഒരിക്കലും സമയം കിട്ടാറില്ല” ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ചിരി നായര്‍ കേട്ടു.