Chapter Title : ലക്ഷ്മിയുടെ അരഞ്ഞാണം [Master]

അവളവനെ അങ്ങോട്ട് വിളിപ്പിച്ച് ദേഷ്യപ്പെട്ടത്? ഇപ്പോള്‍ ഒന്നും കേള്‍ക്കാനില്ല.

“ഈ അരഞ്ഞാണം ഒന്നൂരിത്താ..” ലക്ഷ്മിയമ്മ മന്ത്രിച്ചു. അവര്‍ കാമാര്‍ത്തിയോടെ തലയണയില്‍ കടിച്ചു.

“ആ..ആന്റീ..എന്നോടാണോ” കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നിഷാദ് ചോദിച്ചു. അവന്‍ ഓടിത്തളര്‍ന്ന നായെപ്പോലെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ലക്ഷ്മിയമ്മ തലയുയര്‍ത്തി ദഹിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ അവനെ നോക്കി.

“രാജത്തിനു മാത്രമേ നീ ചെയ്തു കൊടുക്കുള്ളോ” അങ്ങനെ ചോദിച്ചിട്ട് അവര്‍ ഭ്രാന്തമായ ആസക്തിയോടെ അധരം മലര്‍ത്തി തലയണയില്‍ ചുംബിച്ചു.

നിഷാദ് അടിമുടി വിറച്ചു. അവന് വിശ്വസിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല.

“ഊരിത്താ..” ലക്ഷ്മിയമ്മ തലയണയില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു.

ജനലിലൂടെ പടിഞ്ഞാറന്‍ കാറ്റെത്തി കര്‍ട്ടനുകളെ ഇളക്കി. നിഷാദ് ലക്ഷ്മിയുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് നോക്കി. പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന അരഞ്ഞാണം. ചര്‍മ്മ നിറത്തില്‍ നിന്നും വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാത്ത ആഭരണം.

“ഇത് ഒത്തിരി ഇറുക്കമാ. മാറി വാങ്ങണം. നിനക്ക് വയ്യെങ്കില്‍ ചേട്ടനെക്കൊണ്ട് ഊരിക്കും ഞാന്‍” ലക്ഷ്മിയമ്മ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് ദേഹം ഇളക്കി നായരുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ ചെയ്തി. നിഷാദ് അനങ്ങിയില്ല. അവനവിടെത്തന്നെ നിന്നു.

“ഇതൊന്ന് ഊരിത്താ. എന്ത് ഇറുക്കമാ. ഇത് മാറ്റി വലുത് വാങ്ങണം. ഊര്..” തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവിന്റെ മുമ്പിലെത്തി ലക്ഷ്മിയമ്മ പുലമ്പി. ഭാര്യയുടെ മദാലസമായ ശരീരത്തില്‍ ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന അരഞ്ഞാണത്തിലേക്ക് നായര്‍ നോക്കി. ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് മുമ്പെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അസാധാരണ ഭാവം; ഉന്മാദിനിയെപ്പോലെ, വിരിഞ്ഞ ശരീരം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നു അവള്‍.

“നിങ്ങക്ക് പറ്റില്ല. ഒരിക്കലും പറ്റില്ല. മോനെ..ഒന്നിങ്ങു വന്നെ” ലക്ഷ്മിയമ്മ പുച്ഛത്തോടെ അയാളെ നോക്കിയിട്ട് അവനെ വിളിച്ചു.

നിഷാദ് വേഗം അവിടേയ്ക്ക് എത്തി.

“ചേട്ടന് പറ്റില്ല. ചേട്ടന് ഒരിക്കലും പറ്റില്ല; പറ്റിയിട്ടില്ല. നീ ഇതൊന്ന്‍ ഊരിത്താടാ കുട്ടാ. പ്ലീസ്”