Chapter Title : ലീവ് ഡെയ്‌സ് [മന്ദന്‍ രാജാ]

നാട്ടിൽ ചെന്നാൽ നടുക്കഷ്ണം തിന്നണോന്നല്ലേ അമ്മെ ""' ഉമ അംബികയുടെ കവിളിൽ നുള്ളി .

"' ആഹാ ...എന്നാ നമുക്ക് ഇതിവിടെ വെച്ചങ്ങു നിർത്തിയാലോ . നീ എന്നാണേലും പാമ്പിൻ സൂപ്പ് ഒരു കപ്പ് കഴിച്ചല്ലോ , അത് പോരെ ? ''

"'ആഹാ ..അങ്ങനിപ്പ വേണ്ട , വെറുതെയിരുന്ന മനുഷ്യനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊതിപ്പിച്ചിട്ട് ...ഹും ""' ഉമ കപ്പ ബിരിയാണിക്ക് മീതെ തൂവിയ സവാള അരിഞ്ഞത് പെറുക്കി വായിലിട്ടിട്ട് പ്ളേറ്റുകൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി .

"'ഡീ .. നോക്കീട്ടെടുത്തു വിഴുങ്ങ് ...അതിനാത്ത് പച്ചമുളക് അരിഞ്ഞതും ഉണ്ട് ""'

"'അതിന് ? ...നല്ല ടേസ്റ്റ് "' ഉമ വീണ്ടും വീണ്ടും സവാള പെറുക്കി വായിലിട്ടു

"'ആ ..സണ്ണി നീറുന്നെന്ന് പറഞ്ഞോണ്ടോടാതിരുന്നാൽ മതി .."'

"'സണ്ണിയോ ..എവിടെ നീറുന്നേ ...ന്ന് ...ഏഹ് ...ഡീ അമ്മേ ....കള്യാക്കണ്ടാട്ടൊ ...ഹും "' അംബികയെന്താണുദ്ദേശിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഉമയുടെ മുഖം ചുവന്നു .

"'ഹം ..എന്നെ കളിയാക്കിക്കോ പാവാടയിട്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് , ..അമ്മേം ഇവിടെത്തന്നെയല്ലേ ..സണ്ണീടെ നോട്ടം കാണണം .. ആ അവനെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ .. ചെറുക്കന്റേം കണ്ണ് കോഴിക്കൂട്ടിലാ ""
ചമ്മലിൽ നിന്നൊഴിവാകാനായി ഉമ അംബികയോട് പറഞ്ഞു .

''അതിന് ഞാൻ മാന്യമര്യാദക്ക് ആണല്ലോ ഡ്രെസ് ചെയ്യുന്നേ ?''' അംബിക സാരിയുടെ മുന്താണി പിടിച്ചിട്ട് വയർ നന്നായി മറച്ചു .

"'എന്നാ മറച്ചിട്ടും കാര്യമില്ലമ്മേ ... തെറിച്ച മൊലേം തള്ളിയ കുണ്ടിയുമായിട്ട് നടക്കുവല്ലേ . അമ്മ എന്നാ മറച്ചാലും അവന്മാരുടെ നോട്ടമെല്ലാം അമ്മേനെ നേരെയാ ..എപ്പം അമ്മേടെ കൂടെ പൊറത്ത് പോയാലും എപ്പഴും കാണും ചോരയൂറ്റി ക്കുടിച്ചോണ്ട് കുറെ പൂവാലന്മാര്! സൊന്തം മോളാ കൂടെയുള്ളതെന്ന് പോലും വിചാരമില്ലാതെ അവമ്മാരുടെ ഓരോ നോട്ടോം വെള്ളമിറക്കലും!”

“നീ ഒന്ന്‍ ചുമ്മാ ഇരി എന്‍റെ ഉമേ ! വഴിയെപോകുന്നോരെ ആരായാലും നോക്കില്ലേ? നമ്മള്‍ നോക്കില്ലേ? അതൊന്നും നീ പറയുന്ന പോലത്തെ നോട്ടം ഒന്നും അല്ല! ”

അംബികക്ക് നാണം വന്നു .അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി തന്റെ തെറിച്ച മുലയിലേക്ക് .നോക്കി അല്പം കാണാവുന്ന മുലച്ചാൽ സാരി