Chapter Title : ലിനിയും പപ്പയും [ഏകലവ്യൻ]

കയറി ഉറങ്ങേണ്ടി വരും. അതിന് മുൻപ് പപ്പയെ ഒന്നൂടെ ടീസ് ചെയ്യണ്ടേ..?!

അവൾ മനസിലോർത്തു.

പൊന്നുമോൻ മമ്മിയോട് ക്ഷമിക്കണേ...

കൊച്ചിന്റെ കാതിൽ അടക്കം പറഞ്ഞിട്ട് കാലിൽ ചെറുതായൊന്നു നുള്ളി. തന്ത്രപാടോടെ എണീറ്റ് അങ്ങ്മിങ്ങും നോക്കിയ ശേഷം കൊച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അവർ കാറിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു.

കരയുന്ന കൊച്ചിനെ കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മാറോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു. രണ്ടു പേരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവരെയും നോക്കി കണ്ണിമക്കുകയാണ് ലിനി.

“കൊച്ചെണീറ്റു..  മോളെ നേരത്തെ അവന് ഒന്നും കിട്ടിയില്ലല്ലോ.. പാല് കൊടുക്ക്...”

കൊച്ചിന്റെ പുറത്ത് പതിയെ തട്ടി സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ത്രേസ്യാമ്മ മരുമോളോട് പറഞ്ഞു. അവൾ നോക്കിയത് പപ്പയുടെ കണ്ണിലും. ആ കണ്ണുകളിൽ നേരത്തെ കണ്ടിരുന്ന തിളക്കം കൂടിയത് പോലെ..!

“അമ്മച്ചി ഇവിടുന്നോ..?”

ഞാനെന്റെ നാച്ചുറലായ ഭാവാഭിനയം കാണിച്ച് പപ്പ കേൾക്കാതെ ചോദിച്ചു.

“അതിനെന്താ.. കാറിൽ വച്ച് കൊടുക്ക്.. അല്ലാതെ കരയുന്ന കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് പോകാൻ ഒക്കുമോ..?”

“ഉം..”

ഞാൻ തല കുലുക്കി..

“നിങ്ങൾ വണ്ടിയെടുക്ക് ഇച്ചായ...”

ഭാര്യയുടെ സ്വരം കേട്ട് തോമസ് കാറിൽ കയറി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു.

“മോളെ.. പപ്പേടെ സീറ്റിന്റെ പുറകിൽ മൂലക്ക് ഇരുന്ന് കൊടുക്ക് കെട്ടാ..”

അമ്മച്ചി എന്നോട് സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു.

“ഉം..”

ഞാൻ വീണ്ടും തലകുലുക്കി. അമ്മച്ചി മുൻസീറ്റിലും ഞാൻ പുറകിലും കയറി. പപ്പയുടെ സീറ്റിന്റെ പുറകിലേക്ക് മാറി. വണ്ടി ഓടി തുടങ്ങി.

“ഓ..ഓ..ഓ..കരയേണ്ടെടാ മോനൂ...”

കൊച്ചിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അമ്മച്ചി അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ മാറിലെ പല്ലു നേർപ്പിച്ച് ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ വിടുവിച്ചു. പാളികൾ അകത്താതെ ചെറുതായി നീക്കി. വയലറ്റ് ബ്രായിൽ കൊള്ളാതെ പുറത്തേക്ക് കവിഞ്ഞിരുന്നു ഇടത്തെ മുല.!

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മച്ചി കണ്ടു. മുഖത്തൊരു ടെൻഷൻ പോലെ..നേരെ പപ്പയെ നോക്കുന്നതും കണ്ടു.

“വേഗം കൊടുക്ക് മോളെ... കൊച്ചിന്റെ കരച്ചിൽ ഒന്ന് നിക്കട്ടെ.. ബാക്കി വീട്ടിലെത്തിയിട്ട് കൊടുക്കാം..”

ഞാൻ തലകുലുക്കി. ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതാണോ അതോ മനപൂർവമാണോ അറിയില്ല. പപ്പ ഇരുന്ന് വണ്ട് ഓടിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നെ കാണാനും പറ്റില്ല..

ഞാൻ കപ്പ് താഴ്ത്തി ഉദ്ധരിച്ചു നിന്ന മുലഞെട്ട് കൊച്ചിനെ വായോട് ചേർത്ത്