Chapter Title : ലിനിയും പപ്പയും [ഏകലവ്യൻ]

സാരം.

ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന മരുമോളെ കണ്ട് അവർ പരസ്പരം നോക്കിയിട്ടും തോമസിന് ഭാവവ്യത്യസ്യം ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. അതിന്റെ കാരണമറിയാതെ ചങ്കിടിപ്പോടെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പപ്പയിൽ നിന്നൊരു ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ചിരി. സങ്കടം വരാൻ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും പോണോ..?

ശെരിക്കും പറഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് സങ്കടം വന്ന് കരച്ചിൽ വരുമെന്നായി.

തന്നെ കടന്ന് റൂമിലേക്ക് പോകുന്ന അമ്മായിഅപ്പനെ അവൾ നോക്കിയിരുന്നു. നെഞ്ചിലൊരു കുത്തലോ ഭാരമോ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു വിഷമം.

കിച്ചണിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി പുറകിലെത്തി.

“പപ്പ വന്നില്ലേ മോളെ..?”

“വന്നു.. റൂമിലേക്ക് പോയി..”

“ഇങ്ങേരിതെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയത്.., മോള് ചെന്ന് ഭക്ഷണം എടുത്ത് വെക്ക്.. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് വരാം..”

അമ്മച്ചി പറഞ്ഞതിനോട് ഞാൻ തലകുലുക്കി. എണീറ്റ് കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. പുതുതായി ഉണ്ടാക്കിയ കറി മാത്രമേ എടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ബാക്കിയൊക്കെ ഡിനിംഗ് ടേബിളിൽ ഉണ്ട്. ഞാൻ കറി എടുത്ത് കൊണ്ടു വന്ന് ടേബിളിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെയും പപ്പയുടെയും വരവും കാത്തുകൊണ്ട്.

പക്ഷെ പ്രതീക്ഷക്ക് മങ്ങൽ ഏല്പിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മച്ചി മാത്രമാണ് വന്നത്.

“പപ്പയെവിടെ അമ്മച്ചി..?”

ഞാൻ ആകാംഷിച്ചു.

“അങ്ങേര് കഴിച്ചെന്ന്..”

“കഴിച്ചെന്നോ...എന്ത് പറ്റി..?”

“ആവോ.. എനിക്കറിയില്ല മോളെ.. ഇച്ചായന് ഇടക്കുള്ള സൂക്കേടാ..പറയാതെ പുറത്തൂന്ന് കഴിക്കുന്നത്.. മോള് അതൊന്നും നോക്കേണ്ട.. നമുക്ക് കഴിക്കാം..”

“മ്മ്..”

“കൊച്ചിനോ..??”

“നേരത്തെ മുട്ട കഴിച്ചു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് പാല് കൊടുക്കാം..”

ത്രേസ്യാമ്മ കഴിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ ലിനിയും ഭക്ഷണം വായിൽ വച്ചു. എന്നാലും പപ്പയോടൊത്ത് കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു സുഖവും ഫീലും ഉണ്ടായില്ല. കാരണം രാത്രി ഭക്ഷണ വേളയിൽ അവളത് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പപ്പയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ.

ഇനി തന്റെ പ്രവർത്തി എന്തെങ്കിലും കൂടി പോയോ.. പപ്പക്ക് എന്തെങ്കിലു അനിഷ്ടം തോന്നിയോ എന്നും ലിനി അവിടിരുന്ന് വ്യാകുലതപ്പെട്ടു. ഒഴിഞ്ഞ് മാറാനാണോ ഭക്ഷണം പുറത്തൂന് കഴിച്ചിട്ട് വന്നത്.. അവൾക്കാ സങ്കടം താങ്ങാനായില്ല.

പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെക്കേണ്ടത് ലിനിയുടെ പണിയായിരുന്നു. എല്ലാം തീർത്ത് ലൈറ്റ് അണച്ച് അവൾ കൊച്ചിനെയും കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് പോയി. അമ്മച്ചി മുറിയിലേക്കും.

അപ്പോഴും മനസ്സ് എന്തിനോ വേണ്ടി അലയുന്നയത് പോലെ. പ്രതീക്ഷിച്ച എന്തോ കിട്ടാഞ്ഞത് പോലെ തുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

കൊച്ചിന്