Chapter Title : മാഡത്തിന്റെ നൈറ്റി 13 [Pavi]

ബലമായി ഇട്ടുകൊടുത്തു. "ഇപ്പോൾ പുറത്ത് നല്ല കനത്ത വെയിലാണ്. നീ പോയി ആ മുറ്റത്തെ വെയിലത്ത് വലിഞ്ഞു നിൽക്കണം. നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിയർപ്പും ഈ നൈറ്റിയിലെ ഈറനും ആ വെയിലത്ത് കിടന്ന് ഉണങ്ങണം. അത് പൂർണ്ണമായി ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞേ നിനക്ക് ഈ അകത്തേക്ക് കയറാൻ അനുവാദമുള്ളൂ," അവൻ ഓർഡർ ഇട്ടു.

കൈകൾ പുറകോട്ട് കെട്ടി, ഉള്ളിൽ മണികളുടെ കഠിനമായ നീറ്റലുമായി ട്രീസ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്തെ കത്തുന്ന വെയിലിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി. വെയിലിന്റെ ചൂടിൽ നൈറ്റി അവളുടെ നഗ്നമായ മാംസള ശരീരത്തോട് കൂടുതൽ ഒട്ടിപ്പിടിക്കുകയും, ഓരോ നേരിയ ചലനത്തിലും അവളുടെ രഹസ്യഭാഗങ്ങളിലെ മണികൾ "കിൽ... കിൽ..." എന്ന് കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
കൃത്യം ആ സമയത്താണ് ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് തുറന്ന് ടീനയും രാഘവനും സഞ്ചരിച്ച ആ കറുത്ത ബെൻസ് കാർ മുറ്റത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറിയത്. വണ്ടി വന്നുനിന്നതും കാറിൽ നിന്നും പ്രൗഢിയോടെ ഇറങ്ങിയ ടീന ആദ്യം കണ്ടത് മുറ്റത്ത് ബ്രാ പോലുമില്ലാതെ ഇറുകിയ നൈറ്റിയുമിട്ട് വെയിലത്ത് വലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സ്വന്തം മകൾ ട്രീസയെയാണ്.

ടീനയുടെ ആ കറുത്ത സിൽക്ക് സാരിയുടെ പ്രൗഢിയും വലിയ ഹൈഹീൽ ചെരുപ്പിന്റെ "ഖട്... ഖട്..." ശബ്ദവും കേട്ട് ട്രീസ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

"അമ്മേ..." ട്രീസയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദയനീയത നിറഞ്ഞുനിന്നു.

"ട്രീസേ... എന്താടി ഇത്? അവൻ നിന്നെ ഈ കോലത്തിലാക്കിയോ?" ടീന മകളുടെ വിയർത്തുതുടുത്ത മാറിടങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. "ഞാൻ പോയ കാര്യമൊക്കെ കൃത്യമായി നടന്നിട്ടുണ്ട്. ആ തൻസീനയെയും ആൻസിയെയും വീഴ്ത്താൻ പറ്റിയ ഒന്നാന്തരം കെണി ഞാൻ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. കാറിന്റെ ബാക്കിൽ ആ സാധനമുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ മൈരൻ പവിത്രൻ എവിടെയെടി?"

എന്നാൽ ടീനയും ട്രീസയും ഒരു കാര്യം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പവിത്രൻ രാവിലെ ട്രീസയുടെ മദനപ്പൂവിലും മുലകളിലും കെട്ടിക്കൊടുത്തത് വെറുമൊരു ലോഹ മണി മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അതിനുള്ളിൽ അതീവ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു വോയിസ് റെക്കോർഡറും ട്രാൻസ്മിറ്ററും അവൻ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് വെച്ച് ടീന പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും, പവിത്രൻ കൃത്യമായി കേട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ തുറന്ന് പവിത്രൻ ഗാംഭീര്യത്തോടെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പൈശാചികമായ ചിരി വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും ഡ്രൈവർ രാഘവൻ വണ്ടിക്ക് അരികിൽ കൈകൾ കെട്ടി പേടിയോടെ നിന്നു.

"രാഘവാ... നീ തൽക്കാലം ആ വണ്ടിയും കൊണ്ട് പുറത്തുപോയി കാവൽ നിൽക്ക്. ഞാൻ വിളിക്കാതെ അകത്തേക്ക് കയറരുത്," പവിത്രൻ കൽപ്പിച്ചു. രാഘവൻ