Chapter Title : മാഡത്തിന്റെ നൈറ്റി 6 [Pavi]

കണ്ണുകളിൽ മരണതുല്യമായ വേദനയായിരുന്നു.

ഞാൻ എന്റെ നനഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം തുടച്ചു കൊടുത്തു. "പവി... നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടണം... അവർ തിരിച്ചു വന്നാൽ നമ്മളെ കൊല്ലും," അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളെ സാവധാനം പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം താങ്ങായി ആ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഇത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങളേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ആ ബന്ധം. ഞാൻ അവളുടെ നീർവീർത്ത പൂറിലേക്ക് നോക്കി.

ആ മുളകിന്റെ അംശം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ പതുക്കെ അവിടെ ഊതിക്കൊടുത്തു. "വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. "നിന്റെ സാമീപ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ വേദനയൊന്നും ഒന്നുമല്ല പവി," അവൾ മന്ത്രിച്ചു.

ഞാൻ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളുകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. ആ നിമിഷം കാമത്തേക്കാൾ ഉപരി അവളോടുള്ള പ്രണയമാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത്. വിയർപ്പിന്റെയും മുളകിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.

"പവി, അവർ വരാൻ അധികം സമയമില്ല. നമുക്ക് ആ അടുക്കളയിലെ ജനാല വഴി പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റും," നിമ്മി പറഞ്ഞു.

അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ എന്റെ ചിതറിക്കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വേഗം ധരിച്ചു. നിമ്മി തന്റെ കീറിയ നൈറ്റിക്ക് പകരം അവിടെ ഇരുന്ന ഒരു തോർത്ത് എടുത്തു ചുറ്റി. ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലെ ജനാലയുടെ അഴികൾ പരിശോധിച്ചു. അതിൽ ഒന്ന് ഇളകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇതിലൂടെ നമുക്ക് പുറത്തു കടക്കാം. പക്ഷേ പുറത്ത് സെക്യൂരിറ്റി ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് നോക്കണം," ഞാൻ പറഞ്ഞു. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആവേശത്തിനിടയിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ തരം അടുപ്പം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒന്നുകിൽ ഒരുമിച്ച് മരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് രക്ഷപ്പെടും എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു.

ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ നിമ്മിയെ ആദ്യം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ സഹായിച്ചു.

ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങാൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നിമ്മി പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരത്തെ കണ്ട ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു കനലായിരുന്നു ജ്വലിക്കുന്നത്. അവൾ ആ കാട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നതിന് പകരം ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"പവി... നിൽക്ക്..." നിമ്മി കിതച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കി. "എന്താ നിമ്മി? നമുക്ക് വേഗം പോകണം, അവർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എത്തും!"