Chapter Title : മാളവിക 2 [Abhisha]

തളംകെട്ടി നിന്നു. മറ്റ് അധ്യാപകരൊക്കെ ക്ലാസ്സുകളിലേക്ക് പോയതോടെ സ്റ്റാഫ് റൂം പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി.

മാളവിക തന്റെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ ഫോണെടുത്ത് ഭർത്താവ് രാഹുലിന് ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

"രാഹുൽ, അച്ഛൻ മൗസ് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു നോക്കി, പക്ഷേ അച്ഛൻ അത് കേൾക്കുന്നില്ല. രാഹുൽ ഒന്ന് അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുമോ?"

മാളവികയുടെ ആശങ്ക കേട്ട് രാഹുൽ അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയും പരിഹാസത്തോടെയുമാണ് മറുപടി നൽകുന്ന

നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ മാത്രം ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരെങ്കിലും ആ നാട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ച് പേടിക്കാതെ. അച്ഛൻ പറയുന്നത് പോലെ അവിടെ ആരെങ്കിലും താമസിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്."

രാഹുലിന്റെ ഈ മറുപടി കേൾക്കുമ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നും. തന്റെ പേടിയെ അവൻ ഇത്ര നിസ്സാരമായി കാണുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

മാളവിക (ദേഷ്യത്തോടെ): "രാഹുൽ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മുടെ ബെഡ്‌റൂം വിൻഡോ തുറന്നാൽ തൊട്ടപ്പുറത്ത് ആ പഴയ വീടാണ്. അച്ഛൻ അവിടെ കോൺട്രാക്ടർ ജോസഫിന്റെ പണിക്കാരെ താമസിപ്പിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന്! നിനക്ക് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?"

രാഹുൽ (മറുപുറത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): "നീ എന്തിനാ മാളവിക ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? പണിക്കാർ വന്നാൽ അവർ അവരുടെ പണി നോക്കി ഇരുന്നോളും. നീ ജനൽ അങ്ങ് അടച്ചിട്ടാൽ പോരേ?"

മാളവിക: "ജനൽ അടച്ചിട്ടാൽ മതിയെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എളുപ്പമാണ്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ എപ്പോഴും ശ്വാസം മുട്ടി ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. രാത്രിയിൽ ഒന്ന് വസ്ത്രം മാറണമെങ്കിൽ പോലും എനിക്ക് പേടിയാവില്ലേ? ഒന്ന് വിശ്വസിച്ച് എനിക്ക് ആ മുറിയിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ? നീ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് അപരിചിതരായ കുറേ പണിക്കാർ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് താമസിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായി തോന്നുന്നില്ല."

രാഹുൽ (അല്പം പരിഹാസത്തോടെ): "നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആ നാട്ടിൽ ആരുമില്ല മാളവിക! അത്രയ്ക്ക് ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച ആരെങ്കിലും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ സിനിമയിലെ പോലെ ഒക്കെ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടാതെ. അച്ഛന് ആ വാടക