Chapter Title : മാളവിക 7 [Abhisha]

ചേച്ചി.... ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് നീ എന്താ എടുക്കാത്തത്? അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് തിരിക്കുകയാണ്."

​അർജുന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയ പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക തന്റെ കിതപ്പടക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

​മാളവിക: "അർജുൻ... പേടിക്കണ്ട. അമ്മായിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ചെറിയൊരു വീഴ്ചയായിരുന്നു. ഡോക്ടർ നോക്കി, എല്ലിന് ചെറിയൊരു പൊട്ടേയുള്ളൂ. അത് കുറച്ചു ദിവസത്തെ വിശ്രമം കൊണ്ട് മാറിക്കോളും."

അർജുൻ: "ചേച്ചി അവിടെ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ? എനിക്ക് വല്ലാത്ത ടെൻഷൻ. ഞാൻ വരാൻ കുറച്ചു സമയമെടുക്കും."

മാളവിക: "സാരമില്ലെടാ. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. അമ്മയും കൂടെയുണ്ട്. നീ പതുക്കെ വന്നാൽ മതി, ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നീ വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇവിടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം."

​അർജുൻ: "ചേച്ചി ഉള്ളത് എനിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാ മാളൂ. ശരി, ഞാൻ വേഗം എത്താൻ നോക്കാം."

അർജുനെ സമാധാനപ്പെടുത്തി ഫോൺ വെച്ചപ്പോൾ മാളവികയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ഒന്ന് കൊട്ടി. താൻ ഈ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും അടുത്തുകൂടി പോകുന്ന പുരുഷന്മാർ തന്റെ ടോപ്പിനുള്ളിലെ ആ നഗ്നതയിലേക്ക് ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നത് അവൾ ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, മാളവിക ഒരു പ്രദർശനവസ്തുവായി മാറിയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഓരോ നിമിഷവും അന്യപുരുഷന്മാരുടെ നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രായുടെ മറയില്ലാത്ത അവളുടെ വൈറ്റ് ടോപ്പിനുള്ളിലെ വിങ്ങുന്ന മാറിടങ്ങൾ ആർക്കും അവഗണിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.

അമ്മായിയുടെ മുറിക്ക് പുറത്ത് ഇടനാഴിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഓരോരുത്തരും ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ സംസാരത്തേക്കാൾ ഉപരി, അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിശപ്പോടെ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്കായിരുന്നു നീണ്ടിരുന്നത്. നരച്ച മുടിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ വടി കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ അരികിലെത്തി.

"മോളേ, ഫാർമസി എവിടെയാ?" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ടോപ്പിന്റെ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലെ ആ കറുത്ത മുലക്കണ്ണുകളുടെ നിഴൽ തിരയുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം അറിഞ്ഞ മാളവിക ഒന്ന് നിവർന്നു നിന്നപ്പോൾ, ആവേശത്തോടെ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ഒന്ന് കൂടി കുലുങ്ങി.

അപ്പുറത്തെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നിരുന്ന രണ്ട് യുവാക്കൾ പതുക്കെ ഫോൺ എടുത്തു. അവർ അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ