Chapter Title : മാളവിക 7 [Abhisha]

നീ ഇങ്ങനെ വേച്ചു വേച്ചു നടക്കുന്നത്? രാത്രി കസേരയിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങിയത് കൊണ്ട് വല്ല പിടുത്തവും പറ്റിയതാണോ? കണ്ടാൽ തോന്നും പത്തു മൈൽ ഓടിയിട്ട് വരികയാണെന്ന്!"

​അമ്മായി വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

മാളവിക: "അത്... ഒന്നുമില്ലമ്മേ. കാലിന് ചെറിയൊരു മരവിപ്പ് പോലെ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ മുഖം കഴുകി വരാം."

​അവൾ പതുക്കെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ വേദനയായി പുനർജനിച്ചു. ബാത്‌റൂമിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അപ്പോഴും അല്പം തടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

​അർജുൻ: "ചേച്ചി... വേഗം വരണേ. ചായ തണുത്തു പോകും. ഇനി വേറെ എന്തെങ്കിലും വേണോ?"

​പുറത്തുനിന്നുള്ള അർജുന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ തണുത്ത വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞു തളിച്ചു. ആ ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിലെ പ്രഭാതം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും, മാളവികയുടെ ശരീരവും മനസ്സും അപ്പോഴും കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ആവേശത്തിൽ നിന്നും വേദനയിൽ നിന്നും മുക്തമായിരുന്നില്ല. അമ്മായിയുടെയും അർജുന്റെയും നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

മാളവിക ചായ കുടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഷാൾ അല്പം വഴുതി മാറി. വൈറ്റ് ടോപ്പിനുള്ളിൽ ബ്രായുടെ മറയില്ലാതെ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. മുലക്കണ്ണുകളുടെ ആ ഇരുണ്ട നിഴൽ ടോപ്പിന് പുറത്തേക്ക് വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു.

​അർജുൻ: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) "ചേച്ചി... ഒരുകാര്യം ചോദിച്ചാൽ ദേഷ്യപ്പെടുമോ? ചേച്ചി ഇന്ന് ബ്രാ ഇട്ടിട്ടില്ലേ? ആ വൈറ്റ് ടോപ്പിലൂടെ എല്ലാം പുറത്തേക്ക് കാണാം. അപ്പുറത്തെ ബെഡിലെ ആൾക്കാർ വരെ നോക്കുന്നുണ്ട്."

​മാളവിക പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ തന്റെ ഷാൾ വലിച്ചിട്ടു.

​മാളവിക: "എടാ... നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ... ഞാൻ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ."

​അവൾ പതർച്ച മറയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അർജുൻ വിട്ടില്ല. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു.

അർജുൻ: "ചേച്ചി എന്നോട് കള്ളം പറയണ്ട. ആ കറുത്ത വട്ടം ടോപ്പിലൂടെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. എന്തിനാ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ വന്നത്? വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ