Chapter Title : മാളവിക 11 [Abhisha]

നമ്മൾ ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല.

രാഹുൽ എങ്ങാനും വിളിച്ചാലോ വീട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചാലോ ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും? പ്ലീസ് സാർ, ഒന്ന് എഴുന്നേൽക്ക്..."വിനോദ് സാർ ആ കാമത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ കഴിയാതെ അവിടെത്തന്നെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച്, കുട്ടികളെപ്പോലെ വാശിപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"ഹേയ് മാളു... കുറച്ചുനേരംകൂടി നമുക്ക് ഇങ്ങനെ ഇരുന്നിട്ട് പോകാം. എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒട്ടും തോന്നുന്നില്ല..."

മാളവിക സാറിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് വെപ്രാളത്തോടെ എഴുന്നേക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:"ഇല്ല സാർ, ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവിടുന്ന് പോകാം! സാറിന്റെ കുറുമ്പ് ഓരോ മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോഴും കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാ...

എനിക്ക് പേടിയാകുന്നുണ്ട്, നമുക്ക് പോകാം..."സാർ അല്പം നിരാശയോടെയും എന്നാൽ നിറഞ്ഞ കാമത്തോടെയും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.

തുടർന്ന് മാളവിക തന്റെ സാരിയും മുടിയും ഒക്കെ ഒന്ന് ശരിയായി ഒതുക്കിവെച്ചു.സാർ അല്പം നിരാശയോടെയും എന്നാൽ നിറഞ്ഞ കാമത്തോടെയും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.

തുടർന്ന് മാളവിക തന്റെ സാരിയും മുടിയും ഒക്കെ ഒന്ന് ശരിയായി ഒതുക്കിവെച്ചു.അതിനുശേഷം രണ്ടുപേരും കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ പാടവരമ്പിലൂടെ തിരിച്ച് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന കാർ കിടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു.അപ്പോഴാണ് ആ നാട്ടിലെ ഒരു പ്രായമായ ചേട്ടൻ അവിടേക്ക് കയറി വന്നത്.ആ പ്രദേശം നന്നായി അറിയുന്ന ആ

ചേട്ടൻ, ദൂരെ നിന്നുതന്നെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചും വരുന്ന മാളവികയെയും വിനോദ് സാറിനെയും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവർ അടുത്തേക്ക് എത്തിയതും ആ ചേട്ടൻ മുഖത്തൊരു നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരുടെ വഴിക്ക് കുറുകെ നിന്നു. എന്നിട്ട് അവരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:

"മക്കളേ... നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ഈ പാടവരമ്പിലൂടെ ഒരുമിച്ച്