Chapter Title : മാമാങ്കം: part 1 ചാവേറുകളുടെ കഥ [Manny Kumar]

നൂറ്റാണ്ടുകളായി വള്ളുവക്കോനാതിരി — വള്ളുവനാടിന്റെ പാരമ്പര്യ ഭരണാധികാരി — ഭാരതപ്പുഴക്കരയിൽ തിരുനാവായയിൽ നടക്കുന്ന മാമാങ്കത്തിന്റെ രക്ഷാപുരുഷസ്ഥാനം വഹിച്ചുവന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വരുന്ന ആ വലിയ ഉത്സവം മതസമ്മേളനം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ആധിപത്യത്തിന്റെ അടയാളം. വലിയ വ്യാപാരമേള. രാജാക്കന്മാർ ശക്തി കാണിക്കുന്ന വേദി.

പക്ഷേ പതിനാലാം, പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ കോഴിക്കോട്ടെ സാമൂതിരിയുടെ ഉയർച്ചയോടെ എല്ലാം മറിഞ്ഞു. യുദ്ധശക്തിയും രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങളും — കോയ മുസ്ലിം വ്യാപാരികളു ടെയും ചില നമ്പൂതിരി വിഭാഗങ്ങളു ടെയും സഹായം ഉപയോഗിച്ച് സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യം തിരുനാവായ കീഴടക്കി.

പുണ്യസ്ഥലവും നിലപാട് തറയിൽ ഇരിക്കാനുള്ള അവകാശവും അദ്ദേഹം പിടിച്ചെടുത്തു. തന്നെത്തന്നെ പുതിയ രക്ഷാപുരുഷനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മാമാങ്കത്തിന്റെ വലിയ വേദിയിലൂടെ വള്ളുവനാടിനെ അപമാനിക്കുകയും തന്റെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വള്ളുവനാട് ഭരണാധികാരികൾക്ക് ഇത് ഭൂമിയോ വരുമാനമോ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനപ്പുറമായിരുന്നു. അവരുടെ പഴയ മാനത്തിന്റെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും മരണമുറിയായിരുന്നു അത്.

തുറന്ന യുദ്ധത്തിൽ അവകാശം തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്, തോറ്റ വള്ളുവക്കോനാതിരി നൂറ്റാണ്ടുകളോളം മുഴങ്ങിനിന്ന ഒരു ആചാരം ഉണ്ടാക്കി — ചാവേർപ്പട. ആത്മാഹുതി യോദ്ധാക്കളുടെ പാരമ്പര്യം.

ചാവേരുകൾ വള്ളുവനാടിന്റെ ഉന്നത നായർ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച യോദ്ധാക്കളായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പുതുമണ്ണ, ചന്ദ്രത്ത്, കോവിൽക്കാട്ട്, വേർക്കോട്ട് പണിക്കർ എന്നീ നാല് പ്രധാന കുടുംബങ്ങൾ. കളരിപ്പയറ്റ് യൗവനം മുതൽ പഠിച്ചവർ.

പലരുടെയും അച്ഛന്മാരോ സഹോദരന്മാരോ സാമൂതിരിയുടെ യുദ്ധങ്ങളിൽ മരിച്ചവർ. കുടിപ്പക എന്ന പുണ്യകടമയാൽ നയിക്കപ്പെട്ട് അവർ മരണത്തെ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു.

ഓരോ പന്ത്രണ്ട് വർഷവും മാമാങ്കം അടുത്തുവരുമ്പോൾ വള്ളുവക്കോനാതിരി ഈ ചാവേർ സംഘങ്ങളെ തിരുനാവായയിലേക്ക് അയച്ചു. ലക്ഷ്യം ലളിതവും ആത്മഹത്യാപരവുമായിരുന്നു .സാമൂതിരിയുടെ ശക്തമായ കാവൽ വലയം