Chapter Title : മാന്യത [Nakulan]

തുണി ഒന്നും കാണാത്തതു കൊണ്ട് ഞാൻ സോഫയിൽ വിരി ആയി ഇട്ടിരുന്ന തുന്നിയ എടുത്തു മുണ്ടു പോലെ ചുറ്റി വിഷർണ്ണനായി ഇരുന്നു ..ദിവ്യക്കു ഇതുവരെ ബോധം വീണില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത് ഈശ്വരാ കൊലക്കേസിൽ അല്ലെങ്കിൽ പീഡനക്കേസിൽ അകത്തു പോകേണ്ടി വരുമോ ..ഞാൻ പയ്യെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ കിടപ്പറയിലെ വാതിലിനടുത്തെത്തി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ദിവ്യയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു .. ഓ രക്ഷപെട്ടു അപ്പൊ ബോധം വന്നു ..ഞാൻ പയ്യെ വാതിലിന്റെ കീ ഹോളിലൂടെ നോക്കി ഒന്നും അങ്ങനെ വ്യക്തമല്ല ദിവ്യ കട്ടിലിൽ ചാരി ഇരുപ്പുണ്ട് മേഴ്സി ചേച്ചി അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു തലയിൽ തഴുകുന്നുണ്ട് അവൾക്കു കുടിക്കാൻ വെള്ളവും കൊടുക്കുന്നു ..വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ട് ദിവ്യ മേഴ്സി ചേച്ചിയോട് പതിയെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട് ..അവളുടെ നഗ്‌നത മറക്കാന് ചേച്ചി പുതപ്പു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് .. അവളുടെ മുഖത്തു നല്ല തളർച്ച കാണാം ..ചേച്ചി അവളുടെ തലയിൽ തഴുകി എന്തോ പറഞ്ഞിട്ട് എഴുനേറ്റു അവളുടെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി .. ഉടനെ കിടപ്പറ വാതിൽ തുറക്കും എന്ന് മനസ്സിലായ ഞാൻ പെട്ടന്ന് തിരികെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു .. പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ തന്നെ ഉടനെ വാതിൽ തുറന്നു ചേച്ചി പുറത്തേക്കു വന്നു ..മുഖത്തെ കാഠിന്യം അല്പം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ നല്ല ഗൗരവം തന്നെ ..ഞാൻ എഴുനേറ്റു നിന്നു .. സോഫ കവർ കൊണ്ട് നഗ്‌നത മറച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്നെ ചേച്ചി രൂക്ഷമായി നോക്കി "അയ്യോ എന്താ ഒരു ബഹുമാനം ഇരിയെട അവിടെ " "ചേച്ചി " (ഞാൻ പതിയെ വിളിച്ചു) "നിന്നോട് ഇരിക്കാനല്ലേ പറഞ്ഞത്" (ശബ്ദം വീണ്ടും ഗൗരവം ഏറി ) "നിങ്ങൾ എത്ര നാളായി തുടങ്ങിയിട്ട് " "അയ്യോ ചേച്ചീ ഇത് ആദ്യമായിട്ടാ " "നീ അവളെ കെട്ടാനാണല്ലോ അല്ലെ " "അയ്യോ അല്ല ചേച്ചീ വീട്ടിൽ സമ്മതിക്കില്ല " "നായിന്റെ മോനെ വീട്ടിൽ ചോദിച്ചിട്ടാണോ നീ അവളുടെ മുതുകത്തു കയറിയത് " "അത് ചേച്ചീ …… അവൾക്കും വേറേ ആലോചന ഒരെണ്ണം ശരിയായി ഇരിക്കുകയാണെന്നാ പറഞ്ഞത് " "ഓഹോ അപ്പൊ നീ എന്താ ഇന്ന് ട്രെയിനിങ് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേ " "ചേച്ചി ഒരു അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയി ക്ഷമിക്കണം " "അബദ്ധം എന്നെ കൊണ്ട് തെറി വിളിപ്പിക്കരുത് നിന്നെയൊക്കെ പോലീസിനെ കൊണ്ട് പിടിപ്പിക്കുകയാ ചെയ്യേണ്ടത് " "അയ്യോ ചേച്ചി അത് ഞങ്ങൾ… ചതിക്കരുത് "( സങ്കടം അഭിനയിക്കാൻ ആണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചതെങ്കിലും