Chapter Title : മാവേലിനാട് 4 [ പ്രസാദ് ]

വഴുതനങ്ങ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അത് കൊണ്ട് കാര്യം സാധിക്കാം.”

ലേഖ: “അത് കയറിയാല്‍ വേദനിക്കത്തില്ലേ?”

ഞാന്‍: “ഇല്ലെടി. നല്ല മിനുസമായിട്ടുള്ള കായ് പറിച്ചെടുത്താല്‍ മതി. പിന്നെ വേണമെങ്കില്‍ അതില്‍ കുറച്ച് എണ്ണയോ, ക്രീമോ കൂടെ പുരട്ടിയാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കൊതി തീരുന്നതു വരെ സുഖിക്കാം.”

ജയ: “അത് നല്ല ഐഡിയാ ആണ് ചേട്ടാ. ഈ ബുദ്ധി ഞങ്ങള്‍ക്ക് നേരത്തേ തോന്നാത്തത് എന്താ ചേട്ടാ?”

ഞാന്‍: “നാടോടിക്കാറ്റ് സിനിമയില്‍ പറയുന്നത് ഓര്‍മ്മയില്ലേ – 'ഓരോന്നിനും അതിന്‍റേതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ’ എന്ന്. ഇപ്പോഴാണ് അതിന് സമയമായത്.”

മാനസ: “ഞാനും വഴുതന കൃഷി തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നു.”

ദീപ: “ഞാന്‍ ദീപുവിനെക്കൊണ്ട് തല്‍ക്കാല ശാന്തി വരുത്താം.”

ജയ: “രണ്ട് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാല്‍ അവന്‍ ഇതിന്‍റെ ഒരു ഉസ്താദ് ആകും. പിന്നെ നിന്‍റെ കാര്യവും ഓ. കെ.”

ഞാന്‍: “ഇനി ഇതിലെ കൊതി മാറ്റാന്‍ ഒര് ഒറ്റമൂലി കോകശാസ്ത്രത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

മാനസ: “അതെന്താ ചേട്ടാ?”

ഞാന്‍: “ഒറ്റ തവണയേ പറയൂ. ശ്രദ്ധിച്ച് മനസ്സിലാക്കണം.”
“പൂറാറും, കാഞ്ഞിര വേരും
അണ്ണാന്‍ കുണ്ണേം ചെമ്മണ്ണും
പച്ചപ്പാലില്‍ അരച്ച് കുടിച്ചാല്‍
പന്തീരാണ്ടും പണ്ണണ്ട.”

മനീഷ: “അത് കൊള്ളാം ചേട്ടാ. പക്ഷേ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് അങ്ങനെ കൊതി മാറ്റണ്ട. ഞങ്ങള്‍ ചട്ടിയടിയോ, വഴുതനങ്ങ പ്രയോഗമോ ഒക്കെയായി തൃപ്തിപ്പെട്ടോളാം.”

മഞ്ജുഷ: “അതിന്‍റെ ഒരു സുഖം ഓര്‍ത്തിട്ട് തന്നെ രോമാഞ്ചം വരുന്നു.”

ഞാന്‍: “എന്നാല്‍ പിന്നെ നമുക്ക് തല്‍ക്കാലം പിരിയാം. ഈ ഓണം ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഇതാണ് ശരിക്കും മാവേലിനാട്. എല്ലാവരും തുല്യര്‍. പെങ്ങളും, മുറപ്പെണ്ണും എല്ലാം ഒരു പോലെ അതാണ് മാനുഷ്യരെല്ലാരും ഒന്നു