Chapter Title : മായാലോകം [കാലം സാക്ഷി]

കൊണ്ടതും അവളുടെ വായിൽ ഇരിക്കുന്നത് കേട്ടതും കൂടി ആയപ്പോൾ എനിക്ക് നല്ല വിഷമം ആയി.

"സോറി മാം..." എന്ന് പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല അതിന് മുമ്പ് എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ വന്നിരുന്നു. ഞാൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.

ഞാൻ കരയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മായാ നിശ്ശബ്ദയായി എന്നിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിച്ച് കാണില്ല.

"മാം ഞാൻ വേണം എന്ന് വെച്ചല്ല, അറിയാതെ നോക്കിപോയതാ, സോറി..." ഇത് പറഞ്ഞ് എന്റെ കരച്ചിൽ തുടർന്നു.

സത്യം പറഞ്ഞാൽ അടി കിട്ടിയതിനോ ചീത്ത കിട്ടിയത്തിനോ മാത്രം അല്ല, എന്റെ മനസ്സിലെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും ഒറ്റ നിമിഷം ഓടി എത്തിയതാണ് ഞാൻ സ്ഥലകാലം മറന്ന് കരയാൻ കാരണം.

"വിഷ്ണു കരയല്ലേ.."

"പോട്ടെ ഞാൻ അപ്പോഴുള്ള ആ ദേഷ്യത്തിന് അടിച്ചതല്ലേ."

മായ അവളുടെ കൈകൽ കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണു നീർ തുടച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"മാഡം ഞാൻ സത്യമായും നോക്കണ്ട നോക്കണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചതാ, പക്ഷേ എന്തോ എനിക്ക് അത് പറ്റിയില്ല. ഐ ആം സോറി ഞാൻ മാഠത്തിന്റെ കാല് വേണമെങ്കിലും പിടിക്കാം. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം" ഞാൻ കരച്ചിൽ തുടർന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"പോട്ടെ വിഷ്ണു... എനിക്ക് മനസ്സിലാകും, വിഷ്ണു അതിന് ഇനി കാല് പിടിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ നിന്നോട് ക്ഷമിച്ചു." മായ എന്നെ സമാദാനിപ്പിച്ച്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

മായാ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു എന്റെ മുഖം ഉയർത്തി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി "പോട്ടെ, ഒന്നും ഇല്ല... ok" എന്ന് പറഞ്ഞു.

എന്റെ കരച്ചിൽ പതിയെ നിന്നു. മായാ വണ്ടി പതിയെ മുന്നിലേക്ക്