Chapter Title : മായാവതി 2 [ജോൺ എബ്രഹാം]

നിന്റെ ഈ സാധനത്തിന്റെ ഏഴയലത്ത് എത്തില്ല!"

​ഗോവിന്ദൻ ഒന്നുകൂടി അമർത്തി ഞെക്കിയപ്പോൾ ഭവാനിയുടെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ അവളെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി . "മ്മ്... വിട് മനുഷ്യാ... ആരെങ്കിലും കാണും..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​"കാണട്ടെടി... നീ എന്റെ സ്വന്തമല്ലേ..." ഗോവിന്ദൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​അവൾ പതുക്കെ അവനെ തള്ളിമാറ്റി, ബ്ലൗസ്ഒന്ന് നേരെയാക്കി.

​ഒരു കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ച് ഭവാനി തിരികെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഗോവിന്ദൻ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു, ആ സ്പർശനം അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ.

വൈകുന്നേരം പണിയും കഴിഞ്ഞ്, ഭവാനിയുമായുള്ള സല്ലാപവും അവസാനിപ്പിച്ച് ഗോവിന്ദൻ തോർത്തും കുടഞ്ഞ് തോളിലിട്ട് പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഉമ്മറത്തെ ചാരുപടിയിൽ കാലും നീട്ടിയിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു രാഘവൻ പിള്ള. ഗോവിന്ദൻ പോകുന്നത് കണ്ടതും അയാൾ പത്രം താഴ്ത്തി ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി.
​"എടാ ഗോവിന്ദാ... നിക്കെടാ അവിടെ."

​ഗോവിന്ദൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "എന്താ രാഘവേട്ടാ?"
ഇങ്ങോട്ട് വാടാ... ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ..

​രാഘവൻ പിള്ള കണ്ണട ഊരി ടീപ്പോയിയുടെ പുറത്ത് വെച്ചു.അടുത്ത
മാസം പത്തിനാണ് സുഗുണന്റെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. സമയം ഒട്ടും ഇല്ല."
​ഗോവിന്ദൻ വിനീതനായി നിന്നു. "അതൊക്കെ ഞാൻ അറിഞ്ഞു രാഘവേട്ടാ... കാര്യങ്ങളൊക്കെ നമുക്ക് ഉഷാറാക്കാം."

​രാഘവൻ പിള്ള ചാരുപടിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "ഉഷാറാക്കിയാൽ മാത്രം പോരാ. നാളെ തന്നെ നീ കുറച്ചു പണിക്കാരെ ഏർപ്പാടാക്കി ഈ വീടും മതിലും ഒക്കെ ഒന്ന് വെള്ള പൂശി വൃത്തിയാക്കണം. പന്തലിടാൻ വേണ്ടി ആ തെങ്ങിൻ തോപ്പും പറമ്പും ഒക്കെ ഒന്ന് വെട്ടിത്തെളിക്കണം. എല്ലാം നീ

മുന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ നടത്തണം."

​എന്നിട്ട് രാഘവൻ പിള്ള ഗോവിന്ദന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നിട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു:

"പിന്നെ ഗോവിന്ദാ... പണി നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പണിയിൽ തന്നെ വേണം. അല്ലാതെ തക്കം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഭവാനിയുടെ മുലയും പിടിച്ചു നടന്നു ഉഴപ്പരുത് കേട്ടോ... കല്യാണം കഴിയുന്ന വരെ എങ്കിലും നിന്റെ ഈ കടി ഒന്ന് അടക്കി വെക്കണം. മനസ്സിലായോടാ?"

​രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഗോവിന്ദൻ ആകെ