Chapter Title : മദജലമൊഴുക്കുന്ന മോഹിനിമാര്‍ 2 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പറിയുന്നത് പോലെ തോന്നി.

''സോറി ഏടത്തീ...കരയല്ലേ..പെട്ടന്ന് സങ്കടം വന്നുപോയി..അതാ..സോറി..!''
ഞാന്‍ കൈ നീട്ടി ആ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചു.
അവര്‍ ഒരു വിതുമ്പലോടെ തല താഴ്ത്തിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്.
ആ ചുണ്ടുകളുടെ വിറയല്‍ അപ്പോഴുമുണ്ട്.

എന്നോടെത്ര മാത്രം സ്‌നേഹമുണ്ടെങ്കിലാ ഈ പാവം ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുന്നത് എന്നോര്‍ത്തപ്പോ മനസ്സില്‍ അവരോടുള്ള എന്റെ പ്രേമം പതഞ്ഞു പൊങ്ങി.
ഉള്ളിലടക്കാനാവാതെ അതെന്നില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് കവിഞ്ഞൊഴുകി.

ആ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഞാന്‍ ചുണ്ടുകളടുപ്പിച്ചു.
കണ്ണിലെ മഷി കലങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കവിളില്‍ പതിയെ എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ പതിഞ്ഞു.

മൂന്ന് നാല് സെക്കന്റെങ്കിലും എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ആ കവിളില്‍ വിശ്രമിച്ചിട്ടും ഏട്ടത്തിയമ്മയില്‍ നിന്നൊരു എതിര്‍പ്പോ പ്രതിരോധമോ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

കവിളില്‍ നിന്നു ചുണ്ടുകളെ മോചിപ്പിച്ച് ഞാനാ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.

ഇപ്പോഴും തല താഴ്ത്തിത്തന്നെയാണ് ഇരിപ്പ്.
ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം എന്താണെന്ന് കാണാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
പക്ഷെ ആ ചുണ്ടുകളുടെ കോണില്‍ ഒരു നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരിയുടെ ലാഞ്ചന ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് എനിയ്ക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

ഞാന്‍ മെല്ലെ അവരുടെ താടിയില്‍ പിടിച്ചുയര്‍ത്തി.
ഒരു കള്ളക്കെറുവോടെ എന്റെ നേരെ ഒന്ന്‌നോക്കിയ ശേഷം പരിഭവത്തോടെ
മിഴികള്‍ കടക്കോണിലെക്കെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു.

ആ ഭാവം എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിച്ചു.
ഒരു കറതീര്‍ന്ന കാമുകിയുടെ അതേ ഭാവം..!

''ഏടത്തീ..!''
മനസ്സ് തുളുമ്പുന്ന സ്‌നേഹം മുഴുവന്‍ നിറച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ വിളിച്ചു.
മിഴികള്‍ എന്റെ നേരെ നീട്ടുമ്പോള്‍ ആ കോണില്‍ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന പുഞ്ചിരി മുഖം മുഴുവന്‍ വ്യാപിച്ചിരുന്നു.

''എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു...ഞാന്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നോട്ടെ..!''
കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിനുക്കം ഭാവിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്.

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ആ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
മെല്ലെ ആ തല താഴുകയാണ്.
അവരെന്താണ് മറുപടി തരാന്‍ പോകുന്നതെന്ന് അല്‍പനേരം പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തു.
എന്നാല്‍ അവര്‍ അതേ ഇരുപ്പാണ്..ഒന്നും മിണ്ടാതെ.

ഇനി പ്രതീക്ഷ വേണ്ട..ആര്‍ത്തി മൂത്ത് കൊണ്ട് കളഞ്ഞില്ലേ എല്ലാം.
വാശി പിടിച്ച് ഇനിയും അവരെ വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ വയ്യ..
എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.

ഒന്ന് കൂടെ പ്രതീക്ഷയോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ ഞാന്‍ മെല്ലെ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അവര്‍ അതേ ഇരുപ്പ് തന്നെയാണ്.