Chapter Title : മദജലമൊഴുക്കുന്ന മോഹിനിമാര്‍ [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നില്‍ക്കാന്‍ തന്നെ പ്രയാസമാണ്.മുറികള്‍ ഒന്നുമില്ല,നീളത്തിലൊരു ഹാള്‍ പോലെയാണ്.

രണ്ടാം നിലയിലെ ചൂട് ഇല്ലാതാക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് അങ്ങനൊരു നില കൂടെ പണിഞ്ഞത്. അതിലേക്ക് കയറാന്‍ ഒരു ചെറിയ ഗോവണിയുണ്ട്. അത് കയറി എത്തുമ്പോള്‍ തറനിരപ്പിലുള്ള ഒരു വാതില്‍ തള്ളിയുയര്‍ത്തി വേണം അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍.

ഇപ്പൊ, പണ്ട് മുതലുള്ള പലതരം പാത്രങ്ങളും വിളക്കുകളുമൊക്കെയാണ് അതിനകത്ത്.

അമ്മയായിരുന്നു തറവാട്ട് ഭരണം. 15 വര്‍ഷം മുന്പ് അമ്മ മരിച്ചപ്പോള്‍ അത് അച്ഛന് കൈ വന്നു.

ആ സമയത്ത് അച്ഛന്‍ താഴത്തെ നിലയിലെ 5 കിടപ്പ് മുറികളും അറ്റാച്ച്ഡ്‌ ആക്കി. മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ ആകെ 3 കിടപ്പ് മുറികളേയുള്ളൂ. അത് കൊണ്ട് അവിടെ ഒരു കോമണ്‍ ബാത്ത് റൂമും ഉണ്ടാക്കി.

108 വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ തറവാട്ടില്‍ വന്ന മാറ്റം ഇത് മാത്രമായിരുന്നു.

മുറ്റം കഴിഞ്ഞുള്ള തൊടി കഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ നല്ല വിശാലമായ പാടശേഖരമായതിനാല്‍ ഉമ്മറത്തിരുന്നാല്‍ നല്ല അടിപൊളി കാറ്റാണ് ഏതു നേരവും.

പാടത്തിനപ്പുറം റയില്‍വേ ലൈന്‍ ,അതും കഴിഞ്ഞാ കുറച്ചും കൂടെ പാടം തന്നെയാണ് ..അതിന്റെ അതിരിലാണ് ഭാരതപ്പുഴ.

ഇത്രയും വിസ്തൃതമായ പ്രദേശമായതിനാലാണ് ഞങ്ങളുടെ വീടും നാടും ഇപ്പോഴും കുളിര്‍മയുള്ളതായി നില്‍ക്കുന്നത്.

വിശേഷം പറച്ചില്‍ കൂടിപ്പോയോ ..? എന്റെ ജീവിതവുമായി ഏറ്റവും ഇടകലര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതായതിനാലാണ് അല്പം വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞത്.

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.

ഞാന്‍ ഇപ്പൊ പ്ലസ് ടു കൊറോണ പരീക്ഷ എഴുതി നില്‍പ്പാണ്.

അച്ഛനും,ചേട്ടനും ഏട്ടത്തിയമ്മയും രണ്ടു ചേച്ചിമാരും മുത്തശ്ശനും അടങ്ങുന്നതാണ് എന്റെ കുടുംബം.

ചേട്ടന്‍ ആണ് ഏറ്റവും മൂത്തത്, പേര് പാര്‍ഥന്‍.
ആളൊരു പാവത്താനാണ്. പഠിക്കനൊക്കെ മോശമായിരുന്നു.
ജോലിക്ക് പോകണമെന്ന് പോകണം കാശുണ്ടാക്കണമെന്നൊക്കെ