Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 4 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

ഉള്ളിലൊരു വെള്ളിടി വെട്ടി. ഈശ്വരാ കുഞ്ഞേച്ചി എന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്..! ഇവള്‍ വല്ലതും കണ്ടു കാണുമോ..! എന്‍റെ ഉടലാകെ ഒരു പെരുപ്പ് കയറി.
അവള്‍ മെല്ലെ മുഖം തിരിച്ചു എന്നെ നോക്കി.

"എനിക്ക് കൊറച്ച് ബിയര്‍ വേണം..വാങ്ങിത്തരാന്‍ പറ്റ്വോ..?”

ആ മുഖത്തു നോക്കി ഇല്ലെന്നു പറയാനുള്ള ധൈര്യമെല്ലാം എപ്പോഴോ ആവിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..
വാങ്ങാമെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ യാന്ത്രികമെന്നോണം തലയാട്ടി.
ഉറക്കെ ഒരു ചിരി കേട്ടു.

"ങ്ഹും..ന്നാ വണ്ടിയെടുക്ക്..!”

ഞാന്‍ ക്ഷണത്തില്‍ അനുസരിച്ചു.മേലാകെ ഒരു വിറയല്‍ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വച്ചാല്‍ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക..എന്തെങ്കിലും കണ്ടു കാണുമോ..എന്‍റെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.

പക്ഷെ, ഇവള്‍ വല്ലതും കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ തന്നെ ആ സ്വഭാവം വച്ച് നോക്കിയാ അവിടെ പലതും നടന്നിട്ടുണ്ടാവും.
മാത്രവുമല്ല, വടക്കെ ഭാഗത്തെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍‍ നിന്നാ ഒരിക്കലും ഞങ്ങളെ കാണാന്‍ പറ്റില്ല. അപ്പൊ വേറെ വല്ലതുമായിരിക്കുമോ പറയാന്‍ വന്നത്..? ഉള്ളിലെ പേടി കാരണം എനിക്കങ്ങനെ തോന്നിയതാവുമോ..!

എന്തായാലും അതൊന്നറിയാതെ മനസമാധാനം കിട്ടില്ല. ഞാനവളെയൊന്നു പാളി നോക്കി .പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ മുഖത്തെ ഭാവമെന്താണെന്നു കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

" കുഞ്ഞേച്ചീ..!”

ഞാന്‍ മെല്ലെ വിളിച്ചു.അവള്‍ പെട്ടെന്ന് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഇപ്പൊ ആ മുഖം ശാന്തമാണെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു. പേടിക്കത്തക്കതൊന്നുമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. എന്താണ് വിളിച്ചതെന്ന ഭാവം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ.

"അത്...കൊറച്ചെന്ന് പറഞ്ഞാ..എത്ര എണ്ണം വേണം..?”

എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണ്ടേ എന്ന് കരുതി ചോദിച്ചതാണ്.

"അതിപ്പോ ശരിക്കും പൂസാകാന്‍ എത്ര എണ്ണം വേണ്ടിവരും..?”

അവളില്‍ ഒരു ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടായി.
സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കും അതറിയില്ലായിരുന്നു.ഇന്നുവരെ അതിന്‍റെ രുചിയെന്താണെന്ന് പോലുമറിയാനുള്ള