Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 5 [യോനീ പ്രകാശ്‌]
ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഇപ്പൊ എനിക്കെന്താ തോന്നണേന്നറിയ്വോ...എന്‍റെ അമ്പൂസിനെ എങ്ങോട്ടേലും തട്ടിക്കൊണ്ടോയി ആരുടേയും ശല്യമില്ലാത്ത ഏതേലും മലയിലോ കാട്ടിലോ ഒക്കെ പോയി ജീവിക്കാംഎന്നാ.. അത്രയ്ക്കങ്ങ് കൊതിയാവ്വാ കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക്..ന്‍റെ പൊന്നിനോട്..!”
കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത്പോലെ എന്നെ വരിഞ്ഞു ചേര്‍ത്ത് അവള്‍ അരുമയോടെ ചുംബിച്ചു.
ഞാനാ ലാളനയില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നങ്ങനെ കിടന്നു.
"അമ്പൂസേ…!”
ആരെയും പുളകിതനാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു പ്രണയഭാവത്തോടെ അവളെന്നെ നോക്കി.
"ഉംമ് ..!”
ഞാന്‍ ആലസ്യത്തോടെ മൂളി.
"കുഞ്ഞേച്ചിയെ ഇഷ്ടാണോ മോന്..?!”
"ഉംമ്..!”
"എത്ര ഇഷ്ടാ..?”
ഒരുപാട്..!”
അവള്‍ ഒരു നിമിഷനേരം നിശബ്ദയായി. ആ നിശബ്ദത എന്തിനുള്ളതാണെന്ന്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അടുത്തതായി അവളെന്താണ് ചോദിക്കാന്‍ പോകുന്നതെന്നും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
"കുഞ്ഞേച്ചീ…!”
അവളില്‍ നിന്നാ ചോദ്യം വരുന്നതിനു മുന്നേതന്നെ ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു കയറി.
"കുഞ്ഞേച്ചി ഇനി ചോദിക്കാന്‍ പോണതെന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം..! എനിക്കങ്ങനെ കമ്പയര്‍ ചെയ്യാനൊന്നും അറിയില്ല കുഞ്ഞേച്ചീ....പക്ഷെ ഒന്ന്‍ പറയാം.. ഏടത്തി എനിക്കെന്റെ ജീവനാ...അത്രയ്ക്കിഷ്ടാ എനിക്കവരെ…! പക്ഷെ...എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചിയെയും ഞാനെന്‍റെ ജീവനെപ്പോലാ കാണുന്നെ... അവരെക്കാള്‍ വലുതാണ്‌ ഇവര്‍...ഇവരേക്കാള്‍ വലുതാണ്‌ അവര്‍ എന്നൊന്നും കരുതാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല...നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും എനിക്ക് ഒരുപോലാ...എന്‍റെ ജീവനാ..! നിങ്ങളിലാര്‍ക്ക് വേദനിച്ചാലും അതെനിക്ക് ഒരേപോലെ പൊള്ളും..!”
അവളെന്‍റെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുകയാണ്. എന്‍റെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാര്‍ഥത തൊട്ടറിഞ്ഞത് പോലെ അവളില്‍ ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരിയുടെ ലാഞ്ചന കണ്ടു.
"മതി...കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക് മനസ്സിലാവും..ന്‍റെ പൊന്നിന്റെ മനസ്സ്..! എന്തായാലും തുല്ല്യ സ്ഥാനം ഇവിടേം ഉണ്ടല്ലോ...തല്‍ക്കാലം അതും മതി..!”
ആ പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്ന്‍ ഇതളുകള്‍ വിടര്‍ത്തി.പ്രേമം മൂത്ത് മുറ്റിയ ഹാവാദികളോടെ ആ ചുണ്ടുകള്‍ എന്‍റെ ചുണ്ടില്‍ പതിഞ്ഞു. മെല്ലെ അവളത് നൊട്ടിനുണയാന്‍
💬 Comments
View all comments