മദനപൊയിക 5 [Kannettan]

"

" ഡ്രെസ്സൊ !?"

" എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയ്ക്കരുത്!!!, നിന്റെയൊരു ആഗ്രഹങ്ങൾകൊണ്ട് ഞാനിവിടെ ഒരുമണിക്കൂറായി ഓരോന്ന് തപ്പുന്നു "

" ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂറെടുത്തോ, എന്നാലും സാരില്ല, രാത്രി ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെവേണം വരാൻ " ഞാനത് ഒന്നൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

" നടക്കുന്നു തോന്നുന്നില്ല മോനെ, ബ്ലൗസ് കാണുന്നില്ല!!! " അത് കേട്ടപ്പോളെന്റെ ചങ്കൊന്നു പിടഞ്ഞു.

" ചതിക്കല്ലേ മോളെ... ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചതാ !!"

" ഇനി കിട്ടിയാലും ഇടാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല, അത്രയ്ക്ക് ടൈറ്റായിരിക്കും. പഴയ ബ്ലൗസാ"

" എന്റെ പൊന്ന് രാധികേച്ചി... നെഗറ്റീവ് മാത്രം പറയാതെ " എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ നശിക്കാൻ തുടങ്ങിയപോലെ തോന്നിയെനിക്ക് .

" നീ ആദ്യം ഫോൺ വെക്ക്, ഞാൻ ശരിക്കൊന്ന് നോക്കട്ടെ "

" ഹും ശരി, അതുംകൊണ്ടേ വരാവു "

" നോക്കട്ടെ !!!"

അതും പറഞ് ചേച്ചി ഫോൺ വെച്ചു, എനിക്കാകെ വല്ലാത്തപോലെയായി. വല്ലാണ്ടുകൊതിച്ചുപോയി ഞാൻ. കിട്ടുമായിരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ കുറച്ചു സമയം കിടന്നു. ഇച്ചിരി നേരം റെസ്റ്റെടുക്കാം, രാത്രി നല്ല ഊർജം വേണ്ടതല്ലേ !!!!

"എടാ വിച്ചു.. എഴുനേക്ക്... നിനക്കു കഴിക്കാനൊന്നും വേണ്ടേ ?? സമയമെത്രയായി !!! " നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛൻ, സമയം 8:30pm.

പണ്ടാരം ചത്തപോലെ ഉറങ്ങിപ്പോയല്ലോ! പയ്യെ എഴുനേറ്റ് മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഞാൻ താഴേക്ക് പോയി.

ഞാൻ താഴെ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും എല്ലാരും കഴിച്ചു കഴിയാറായി. ഞാനും ഇരുന്നു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെയിടക്ക് ആരുംകാണാതെ സാധനം കിട്ടിയോയെന്ന് ഞാനാഗ്യത്തിൽ രാധികേച്ചിയോടായി ചോദിച്ചു. ഇല്ലായെന്ന് ആംഗ്യത്തിൽ മറുപടിയും. അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടായി.

സാരില്ല ഉള്ളതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടാം, ഇനിയും അവസരങ്ങൾ കിട്ടുമല്ലോ!! ഞാനെന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ വേഗം കഴിപ്പ് നിർത്തി, കൂടുതൽ കഴിച്ചാൽ ശരിയാവില്ല, ക്ഷീണം കൂടും. പിന്നെ ഇങ്ങനത്തെ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഇച്ചിരി വിശപ്പ് നല്ലതല്ലേ !!!??

" എടാ ഇത്രേം മതിയോ ? നീയൊന്നും കഴിച്ചില്ലലോ ?" അമ്മ ദേഷ്യപ്പെട്ടു .

" വിശപ്പില്ലമ്മേ " ഞാനെഴുനേറ്റ് കൈകഴുകി.

കുറച്ചു സമയം ഞാൻ സോഫയിലിരുന്നു, മിന്നുവാണേൽ സോഫയിലിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

" അല്ല.. അതെവിടുന്ന നല്ല മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം ?" അച്ഛൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

" അത് ചിലപ്പോ മുല്ല പടർന്ന് പന്തലിച് കാണും അച്ഛാ " ഞാനൊന്ന് സർകാസ്റ്റിക് അടിച്ചു.

" ഈ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ടോ !! " അതും പറഞ് അച്ഛൻ കൊലയിലേക്ക് മണംപിടിച്ചു പോയി .

" മോളെ രാധികേ... മിന്നു അതാ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു, നീപോയി അവളെ കിടത്തിക്കോ. അല്ലേൽ നീയും പോയി കിടന്നോ, ഇതെല്ലാം ഞാനെടുത്തുവെച്ചോളാം " അമ്മ രാധികേച്ചിയോടായി പറഞ്ഞു.

"സാരില്ലമ്മേ, തൽക്കാലം അവൾ അവിടെ തന്നെ കിടക്കട്ടെ, വിച്ചു