Chapter Title : മഹിളയ്ക്ക് മഹേഷിന്റെ മതി [REMAAVATHI]

മാറ്റം ഉണ്ടായി. കൈകാലുകൾ കോച്ചി വലിക്കുന്ന പോലെ. വായിൽ പല്ലുകൾ തമ്മിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. ശരീരം ആകെ കിടന്നു വിറക്കുന്നു. വെട്ടി തുറന്ന കണ്ണുകളിൽ കൃഷ്ണമണികൾ മറിയുന്നു. കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അടഞ്ഞു. ഇതൊക്കെ കണ്ടിട്ട് മഹേഷ് അരക്കെട്ടിന്റെ പ്രവർത്തനം നിറുത്തി അവളെ സസൂക്ഷ്മം നോക്കി. ചലനമൊന്നുമില്ല. അവൻ പേടിച്ചു പോയി. "അക്കേ... എന്ത് പറ്റി അക്കയ്ക്ക്... കണ്ണ് തുറക്ക്." അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടു അവൻ ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു അവൻ ഓടി  അടുക്കളയിൽ പോയി മോന്തയിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു അവളുടെ മുഖത്ത് തളിച്ചു. അവൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തുറന്നു. അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു "എന്ത് പറ്റി അക്കയ്ക്ക്.. എന്നോട് പറ" കണ്ണുകൾ തുറന്നെങ്കിലും അവൾക്കു സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവൻ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളം എത്തി. അവളുടെ വാ പിളർത്തി കുറച്ചു വെള്ളം വായിലേക്ക് അവൻ ഒഴിച്ച് കൊടുത്തു.

മഹിള ഒരു കിതപ്പോടെ കിടക്കുകയാണ്. ആകെ സംഭ്രമത്തിൽ ആയ അവൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു ഇറങ്ങിയോടിപ്പോയി. ആരോട് പറയും... എന്ത് പറയും... അവൻ വീട്ടിൽ വന്നു കട്ടിലിൽ കിടന്നു. ഊണ് കഴിക്കാൻ അമ്മ വന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റു മറ വേലിയിൽ പോയി കുളിച്ചിട്ടു വന്നു കഴിച്ചു. "എന്നാലും അക്കയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റിയതാണ്. പെട്ടന്നു ബോധക്കേട് പോലെ... ഇനി എന്തെങ്കിലും അസുഖമാണോ" അവൻ ആകെ ചിന്താമഗ്നനായി. അവിടെ പോയി വിവരം തിരക്കാനുള്ള ധൈര്യം അവനുണ്ടായില്ല.  വൈകുംനേരം പൈപ്പിൽ നിന്നും വെള്ളം എടുക്കാനായി മഹിള കുടവുമായി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് അവനു ശ്വാസം നേരെ വീണത്.

അവൾ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കു