Chapter Title : മൈക്രോവേവ് അവന്‍ [Master]

ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. രാവിലെ കണ്ട ബ്ലൌസും സാരിയും പോലെതന്നെ, സ്വശരീരത്തിന്റെ അഴകും കൊഴുപ്പും എത്രയധികം നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വിരുന്നായി നല്‍കാന്‍ പറ്റുമോ, അങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെയായിരുന്നു ഈ ചുരിദാറും. അവളുടെ വെണ്ണ തോല്‍ക്കുന്ന  നിറത്തെ അതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച അഴകില്‍ത്തന്നെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാന്‍ ആ വസ്ത്രത്തിന് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊഴുത്ത കൈകള്‍ പൂര്‍ണ്ണ നഗ്നം. മുടി മുകളിലേക്ക് അലസമായി കെട്ടിവച്ചിരിക്കുകയാണ്. ചുരിദാറിന്റെ മുന്‍ഭാഗത്തിന്റെ മുകള്‍ ഒരു അനാവശ്യ സംഗതിയാണ് എന്നവള്‍ക്ക് അഭിപ്രായം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു; വളരെ വിശാലമായാണ് അവിടം വെട്ടിയിരിക്കുന്നത്. ബ്രായില്‍ ഒതുങ്ങാന്‍ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത മുലകള്‍ തമ്മില്‍ ഞെരിഞ്ഞ്‌ പകുതിയിലേറെ പുറത്താണ്. സാധാരണ ചുരിദാറുകള്‍ക്ക് വശങ്ങളിലെ വെട്ടുകള്‍ താഴെയായിരിക്കും; എന്നാല്‍ ഇവളുടെ വേഷത്തിന്റെ വെട്ട് ബ്രായുടെ തൊട്ടു താഴെ നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മടക്കുകള്‍ വീണ കൊഴുത്ത വയര്‍ രണ്ടു ഭാഗത്തും പുറത്താണ്. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവളെ അടിമുടി ഉഴിഞ്ഞ് നനഞ്ഞു ചുവന്ന തേനൂറുന്ന ചുണ്ടുകളിലെത്തി നിലയുറപ്പിച്ചു. എന്റെ മുഖം ഓര്‍മ്മയില്‍ പരതി, വിരല്‍ കടിച്ച് ഒരു നിമിഷം അവള്‍ നിന്നു.

“ഹണി?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അതെ; നിങ്ങള്‍? നിങ്ങളെയല്ലേ ഞാന്‍ രാവിലെ കടയില്‍ വച്ചു കണ്ടത്?” ഓ, അവളെന്നെ ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ ഈ പൌരുഷമുള്ള മുഞ്ഞി!

“യെസ്” ഞാന്‍ ചിരിച്ചു.

“ഒകെ; എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” ആശ്വാസത്തോടെ അവള്‍ ചോദിച്ചു. ഭയന്നിരുന്ന ആളല്ല വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നവള്‍ക്ക് തോന്നിക്കാണണം.

“അബു വിളിച്ചിരുന്നില്ലേ?” എന്റെ ചോദ്യം.

അവളുടെ മുഖം വിവര്‍ണ്ണമായി. അവിടെ അസ്വസ്ഥത കേറി മാന്തുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.

“നിങ്ങള്‍?” അവള്‍ വിരല്‍ കടിച്ചുകൊണ്ട് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“മൈക്കിള്‍; ഫ്രം കണ്ണൂര്‍”

അതുകേട്ട് അവള്‍ ഞെട്ടിയോ? ഞെട്ടി, ഞെട്ടി; അമ്മച്ചിയാണേ ഞെട്ടി.

“കള്ളം; എങ്കില്‍ നിങ്ങളെന്തിനു ഓവന്‍ കടയില്‍ കയറി?”

ഹതുശരി! കണ്ണൂരുകാര്‍ ഓവന്‍ കടയില്‍ കയറിക്കൂടാ? വാട്ട് ഈസ് ദിസ് മാം? പക്ഷെ അങ്ങനെ ചോദിക്കാന്‍ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. കുറച്ചുകൂടി സ്റ്റൈലില്‍ വേണ്ടേ ഡയലോഗ് ഡെലിവറി?

“അപ്രസക്തമായ ചോദ്യം മാഡം. ഞാനാണ് അബുവിനെ കണ്ടത്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവനിങ്ങോട്ടു വിളിച്ചത്. എല്ലാം അവനെന്നോട് പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. മുകുന്ദന്‍ സാറിനെ കാണുന്നതിന് മുന്‍പ് മാഡത്തെ