Chapter Title : മൈക്രോവേവ് അവന്‍ [Master]

അവളുടെ വണ്ടി മുന്‍പോട്ടു തന്നെ നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവനിറങ്ങിയ അതെ സ്ഥലത്ത് വാന്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടു നോക്കി. ‘അബൂസ് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സെന്റര്‍ ആന്‍ഡ്‌ നെറ്റ് കഫെ’ ഞാന്‍ വായിച്ചു. ആ ബോര്‍ഡ് വച്ചിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഷട്ടര്‍ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആകെ രണ്ടുമുറി കടയാണ് ഉള്ളത്; ഒന്നിന്റെ മുകളില്‍ ഒരു മുറിയും ഉണ്ട്. രണ്ടു കടകളും അടഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നിരുന്നതിനാല്‍ അവന്‍ മുകളില്‍ കാണും എന്ന് ഞാന്‍ അനുമാനിച്ചു. എന്തിനെന്നറിയാതെ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍ പടികള്‍ കയറി മുകളിലെത്തി.

പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ മുറിയില്‍ അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഷര്‍ട്ട് ഊരി ഫാനിന്റെ അടിയില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്നു കാറ്റ് കൊള്ളുകയാണ് കക്ഷി. അവന്റെ തളര്‍ച്ചയുടെ കാരണം ഊക്കുക്ഷീണം തന്നെയാണ് എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അവള്‍ ഇവന്റെ ചോര വലിച്ചു കുടിച്ചിട്ട് കൊണ്ടുത്തള്ളിയതായിരിക്കണം. അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്നെ കണ്ട അവന്‍ ഞെട്ടി ചാടി എഴുന്നേറ്റു. ഞാനവനെ അടിമുടി ഒന്നുഴിഞ്ഞു; ഏറിയാല്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ് പ്രായമുണ്ട്. കാണാന്‍ വലിയ ഗുണമൊന്നും ഇല്ല. ഇരുനിറം; താടി വളര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്; മെല്ലിച്ച ശരീരപ്രകൃതം.

“അബു?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അതെ, നിങ്ങള്‍?”

ഞാന്‍ മുറിയിലേക്ക് കയറി. ഒരു കട്ടിലും, രണ്ടു കസേരകളും ഒരു ടീപോയിയും പിന്നെ ഒരു പഴയ ഫ്രിഡ്ജും; അത്രയേ ഉള്ളൂ അതിനുള്ളിലെ സാമഗ്രികള്‍. സംഗതി ഒരു താല്‍ക്കാലിക സെറ്റപ്പ് ആണ് എന്നെനിക്ക് മനസിലായി.

“ഇന്ന് കട തുറന്നില്ലേ?”

“നിങ്ങളാരാ? എന്ത് വേണം?” പരിഭ്രമത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റ അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഞാന്‍ മൈക്കിള്‍; കണ്ണൂരില്‍ മുകുന്ദന്‍ സാറിന്റെ കൂടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്” അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അബു പരിഭ്രാന്തനാകുന്നത് വ്യക്തതയോടെ ഞാന്‍ കണ്ടു.