Chapter Title : മകളുടെ അമ്മായിഅച്ഛന് [Smitha]

നോക്കി അടിച്ചേനെ.
പക്ഷെ പറഞ്ഞത് സാറാമ്മയായിപ്പോയി.
അവളൊരിക്കലും എന്റെ തിന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നവളല്ല.
നല്ലത് മാത്രമേ അവളാഗ്രഹിക്കൂ.
എന്നെ സഹായിക്കണം എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹമുള്ളത് കൊണ്ട്
മാത്രമാണ് അവളെങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.

"സാറാമ്മേ!"

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"എന്റെ കഴപ്പ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത് ആണെന്നുള്ളത് നേരുതന്നെയാ. ചെലപ്പം ചത്ത് കളയണം എന്നൊക്കെപ്പോലും തോന്നും. പക്ഷെ...."

സാറാമ്മ എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി.

" വേണ്ട അത്..."

ഞാൻ പറഞ്ഞു.
സാറാമ്മ എന്നെ അപ്പോൾ വല്ലാതെ നോക്കി.

"നല്ല ഒരു സ്ത്രീ .ഒരു കുലസ്ത്രീ എന്ന പട്ടം കിട്ടാനൊന്നുമല്ല....അതിൽ എനിക്ക് താൽപ്പര്യോം ഇല്ല..."

"പിന്നെ?"

സാറാമ്മ ചോദിച്ചു.

"അനഘയുടെ കല്യാണം നിശ്ചയിച്ചില്ലേ?"

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"നമ്മൾ എന്ത് സീക്രട്ടായി ചെയ്താലും ഇങ്ങനത്തെ കാര്യം ഒക്കെ നാട്ടുകാര് അറിയും സാറാമ്മേ. എന്റെ കഴപ്പ് കാരണം അത് എന്റെ മോൾക്ക് ഒരു ചീത്തപ്പേര് ഉണ്ടാകരുത്. അവളെ ആരേലും വഴീൽ ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് നിന്റെ അമ്മയിങ്ങനെ അല്ലെ അങ്ങനെയല്ലേ എന്നൊന്നും ചോദിയ്ക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല!"

സാറാമ്മ പോയിക്കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ആ കാര്യമോർത്തത്.
ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത് ഹാളിൽ ആയിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ കിടന്നു അപ്പോൾ അനഘ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഈശ്വര! അവൾ ഇനി ഉറങ്ങാതെ ഞങ്ങൾ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവുമോ?
അങ്ങനെ ഓർത്ത നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ തെന്നി മാറുന്നത് കണ്ടത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ അവിടേക്ക് നടന്നു.
അനഘ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്.

"മോൾ ഉറങ്ങിയില്ലായിരുന്നോ?"

"ഉറക്കം വന്നില്ല അമ്മെ!"

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എന്താ അമ്മ ചോദിച്ചേ?"

"ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചു എന്നേയുള്ളൂ!"

അപ്പോൾ അനഘ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം എന്താണ് എന്ന് എനിക്ക് വിവേചിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒന്നൊഴിച്ച്.
ആ ഭാവം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ലന്ന്.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ മുഖംകൊടുക്കാതെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവിടെനിന്നും നീങ്ങി.
ഒന്നുറപ്പാണ്.
അനഘ എല്ലാം കേട്ടിരിക്കുന്നു!
ശ്യേ!
എനിക്ക് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി.
ഏതായാലും പിറ്റേ ആഴ്ച്ച അനഘയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
ഭർത്താവ് ജയശങ്കർ