Chapter Title : മകൻ അമ്മയുടെ കാമദേവൻ [ഈപ്പച്ചൻ മൊയലാളി]

ഒളിച്ചുകളിയുടെ ആവശ്യം ഇല്ല. ഞാൻ ഓർത്തു. ഞാൻ മമ്മിയുടെ അടുത്തോട്ടു ചേർന്നിരുന്നു.
“മമ്മി”, ഞാൻ പതിയെ വിളിച്ചു. മമ്മിയുടെ കണ്ണിൽ കൂടെ കണ്ണ് നീര് ഒഴുകിയിറങ്ങി. അത് കണ്ടു എന്റെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. പക്ഷെ ഈ സിറ്റുവേഷൻ മാറ്റിയെടുക്കണമല്ലോ.
“മമ്മി.. ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല.. മമ്മി ഒന്നും കേട്ടിട്ടുമില്ല”, ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ മമ്മിയെ കയ്യ് കൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. മമ്മി എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിശബ്ദമായി കരഞ്ഞു. കരയട്ടെ. എന്നാലേ മനസ് ഒന്ന് ക്ലിയർ ആകു. ഞാനോർത്തു. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞു മമ്മിയുടെ കരച്ചിൽ ഒന്ന് മാറിയപ്പോൾ ഞാൻ മമ്മിയെ പിടിച്ചു മാറ്റി. മമ്മിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
“അയ്യേ… ഇത്രേ ഉള്ളോ എന്റെ സോന കൊച്ചു?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. “ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു തമാശക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേ? ഒന്ന് ചിരിച്ചേ”.
ഞാൻ മമ്മിയുടെ കക്ഷത്തിൽ ഇക്കിളിയിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മമ്മി ഒന്ന് ഇളകി. ചിരിച്ചൊന്നും ഇല്ല.
“പോട്ടെ മമ്മി. ഐ ആം സോറി. എന്റെ ചക്കര മമ്മി അല്ലെ?”,  ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കറിയാം വിനു നിന്നോട് പറഞ്ഞെന്നു”,
താഴോട്ടു നോക്കി കൊണ്ട് മമ്മി പറഞ്ഞു.
“ഞാനാടാ നിന്നോട് സോറി പറയേണ്ടത്”,
മമ്മി എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പോട്ടെ മമ്മി. ഞാൻ അത് വിട്ടു”.
“മമ്മിയെ ഞാൻ ഒട്ടും കുറ്റം പറയില്ല. പപ്പാ ഇവിടെ ഇല്ലല്ലോ. മമ്മിയുടെ ജീവിതം ഇങ്ങെനെ വെറുതെ പോകുവല്ലേ?”, ഞാൻ സെന്റി അടിച്ചു.
“ഓ.. അതൊന്നും സാരമില്ലടാ”, മമ്മി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാലും വേണേൽ എന്നോടൊന്ന് പറയാരുന്നു”, ഞാൻ