Chapter Title : മലയോരപ്പാർട്ടിയിലെ കുത്സിതങ്ങൾ 1 [Spulber]

പോയി.. ജീനയോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരവസരം നോക്കി നടന്ന വറീച്ചന് ഭാര്യയായിട്ട് തന്നെ അവസരം മുന്നിലേക്ക് വെച്ച് നീട്ടി..

ജീനയാണെങ്കിൽ അമ്മായപ്പന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരാതെ ഒളിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്..ആ നീതു അപ്പച്ചനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോ ചെവിയിലെന്തോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..അത് കഴിഞ്ഞപ്പോ അപ്പച്ചൻ തന്നെ നോക്കിയ നോട്ടം.. അവൾക്ക് അപ്പച്ചനൊന്ന് കളിക്കാൻ കൊടുക്കണം.. അതിന് താൻ അവസരമുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കണം പോലും..അതെങ്ങിനെ..?.
കൊടുക്കുന്നെങ്കിൽ അവൾ കൊടുത്തോട്ടെ.. അതിന് തന്നെയെന്തിന് ഇടയിൽ
പിടിച്ചിടണം… ?.. പുലിവാലായല്ലോ മാതാവേ….

വറീത് അടുക്കളയിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് ജീന വേഗം തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് എന്തോ പണി ചെയ്യുന്നതായി ഭാവിച്ചു.. വിതിൽക്കലെത്തിയ വറീത് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.. ജീനയുടെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിത്തെറിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചന്തിക്കുടങ്ങളിലേക്ക് വറീത് മടിയില്ലാതെ നോക്കി..ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളുടെ മുഴുവൻ ഭംഗിയും മനസിലേക്കാവാഹിച്ച് അടുത്ത വാണമടിക്കുള്ള ഇന്ധനം സ്വരൂപിച്ച് അയാൾ പതിയെ ജീനയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നെത്തി..

അപ്പച്ചൻ തൊട്ടുപിന്നിലെത്തിയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ജീന തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല.. അവൾക്ക് ദേഹമാസകലം ഒരു വിറയൽ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“മോ…ളേ… “..

വറീത് പതർച്ചയോടെ വിളിച്ചു.. നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസിലായ ജീന പതിയെ തിരിഞ്ഞു.. ഒരൽപം പരിഭ്രമത്തോടെയും പേടിയോടെയും നിൽക്കുന്ന ജീനയെ കടിച്ച് തിന്നാൻ തോന്നി വറീച്ചന്..

“മോളേ… ആ നീതു എന്നോടൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു… പക്ഷേ അപ്പച്ചന് അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും മനസിലായില്ല… നിന്നോട് ചോദിച്ചാ ബാക്കി പറയും എന്നാ അവൾ പറഞ്ഞത്… എന്നതാ മോളേ
കാര്യം… ?”..

താൻ പെട്ടു എന്ന് ജീനക്ക് മനസിലായി..ആ നീതു.. പൂറിമോള്…തന്നെ വല്ലാത്തൊരു കുഴിയിലാ കൊണ്ട് ചാടിച്ചത്..

“ പറ മോളേ… എന്നതാ കാര്യം…”..

“ അത്… അപ്പച്ചാ… അവളെന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല…”..

ജീന താഴേക്ക് നോക്കിപ്പറഞ്ഞു..

“ അത് വെറുതെ… നിങ്ങള് രണ്ടാളും മുറ്റത്ത് നിന്ന് കൊറേ നേരം വർത്താനം പറയുന്നത് കണ്ടല്ലോ… അതെന്നതായിരുന്നു…?”..

അപ്പച്ചൻ തന്നെയും കൊണ്ടേ പോകൂന്ന് ജീനക്ക് മനസിലായി..പക്ഷേ അപ്പച്ചനോടത് എങ്ങിനെ പറയും..?.
പറയാതെ ഇങ്ങേര് വിടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..

“ അതപ്പച്ചാ… സീറ്റ് കിട്ടാത്തതിന്… അപ്പച്ചന്… വെഷമമുണ്ടെന്ന്… പറഞ്ഞു… ആ… വെഷമം… മാറാൻ…”..

“ മാറാൻ… ?”..

വറീതിന് ആക്രാന്തമായി..

“അപ്പച്ചന്റെ… വെഷമം… മാറാൻ… നീതു…”..

“ ഉം… പറ മോളേ…”..