Chapter Title : മനക്കൽ ഗ്രാമം 5 [Achu Mon]

പോകുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയൊന്നുമായില്ല.. ഞാൻ അവളുടെ കൂടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി..

ലക്ഷ്മിയെ കുറിച്ച് എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന വിഗ്രഹം ഉടഞ്ഞു വീണു.. ഞാൻ കരുതി ഞങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയ കുറ ഞാൻ ആണ് അത് കഴിഞ്ഞു രേണുക.. ഇപ്പൊ മനസ്സിലായി ഇതിന്റ മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാം വെറും ശിശുവാണു... എന്തേലുമാകട്ടെ പോകുന്ന വഴിക്ക് ഞാൻ ഇത്തിരി ഉമ്മുക്കിരിയും കയ്യിലെടുത്തു.. എന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ 2 ആളും കുടി തൊട്ടരികിലേക്ക് പോയി..

പോകുന്ന വഴിയിൽ ഞാൻ : നീ എന്തൊക്കയാടി വിളിച്ചു കൂവിയത്. എന്റെ തൊലിയുരിഞ്ഞു പോയി..

അവൾ : ഓ..ഒരു മാന്യൻ വന്നേക്കുന്നു..

ഡാ മണ്ട..ഞാൻ നിനക്ക് എല്ലാവരെയും ഊക്കൻ ഉള്ള അവസരമാ തുറന്നു തന്നത്..

എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല.. ഇവളെന്തു കോപ്പാണിപറയുന്നത്.. ഇവ്ളുടെ ഈ തുള്ളാട്ടത്തിൽ ഇനി ആരേലും എന്റെ കൂടെ കളിക്കുമോ.. ഞാൻ ഇപ്പൊ അവരുടെ മുന്നിൽ എല്ലാവരെയും കളിച്ചു നടക്ക്ന്ന ഒരു ഊക്കൻ ആയില്ലെ .. ഇനി എന്നോട് മിണ്ടുവൊന്നു തന്നെ കണ്ടറിയണം.. എന്റെ എല്ലാ വിലയും പോയി.. എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ പറയണത് എന്താണ് എന്ന് മനസിലാകാത്ത ഭാവത്തിൽ..

അവൾ : എടാ പൊട്ടാ.. ഇവിടെ നിന്നെ എല്ലാവർക്കും ഭയങ്കര ഇഷ്ടവും കാര്യവുമൊക്കെയാണ്.. നിനക്കറിയാമല്ലോ നമ്മുടെയൊക്കെ അവസ്ഥ.. ഞങ്ങളെ ഒക്കെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ ആരേലും വരുവോന്നു കണ്ടറിയണം.. ഇനി കൊണ്ട് പോയാലും ഞങ്ങളുടെ ഒക്കെ അവസ്ഥ ഇവിടുള്ളവരുടെ കുട്ടു തന്നെയാണ്.. ഏതേലും ജന്മി കുടുംബത്തിലെ പരട്ട കിളവന്മാരുടെ മുൻപിൽ തുണി അഴിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരും.. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെയുള്ള വലിയ നമ്പൂതിരിയോ , ചെറിയ നമ്പൂതിരിയോ, അല്ലേൽ കെട്ടി കേറി വരുന്ന ഏതെങ്കിലും കോന്തൻ നമ്പൂതിരിയൊക്കെ ആയിരിക്കും ഞങ്ങളെ ഊക്കുന്നത്.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട്..

നിനക്കറിയാമോ.. ഞങ്ങളുടെ അമ്മമാരേ പലരെയും ആ നായിന്റെ മക്കൾ അവന്റെ ഒക്കെ കാമവെറി മാറ്റാൻ പലതും ചെയ്യാറുണ്ട്.. എന്തിനേറെ പറയുന്നു 2 പുണ്ടച്ചി തായോളി തള്ളമാരുണ്ടല്ലോ അവളുമാരുടെ ഒത്താശയോട് ഇതെല്ലം നടക്കുന്നത്.. വെളിയിൽ അവളുമാർ ഭയങ്കര മാന്യരാണ്...

ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം