Chapter Title : മനക്കൽ ഗ്രാമം 7 [Achu Mon]

അവർ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി....

ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ... ജയയും, അന്നമ്മയും വായും പൊളിച്ചു നിൽക്കുവാണ്.. അവരും വല്യമ്മയുടെ പുറകെ ഓടി...

ഈ തക്കം നോക്കി ഞാൻ രക്ഷപെടാനുള്ള വഴി നോക്കി... താഴോട്ടിറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.. വേറെ ആരുടേങ്കിലും മുന്നിൽ ചെന്ന് പെട്ടാൽ... അടിയന്തിരം ഇന്ന് തന്നെ നടക്കും... ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു പേര മരം ശ്രീകലയുടെ ജനലിന്റെ അടുത്ത നിൽപ്പുണ്ട്... ഞാൻ ഓടി ചെന്ന് ജനലിലൂടെ പേരമരത്തിന്റെ ചില്ലു വഴി താഴേക്ക് ചാടി... എങ്ങനെ ചാടി എന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും ഒരു പിടിയുമില്ല...

ഞാൻ കൂടുതൽ അവിടെ നിന്നില്ല.. വീട്ടിലേക്ക് ഓടി...

ഇനിയെന്തു ചെയ്യണം എനിക്കൊരിഡിയ ഇല്ലായിരുന്നു... ഓടി ചെന്ന് പെട്ടത് അച്ഛന്റെ മുന്നിലാണ്... അച്ഛൻ രാവിലെ തന്നെ പണിക്കിറങ്ങിയതാണ്...

അച്ഛൻ : ഉം...

ഞാൻ : ഒന്നുമില്ല...

അച്ഛൻ : നിന്നോട് അവിടെ തന്നെ നില്ക്കാൻ അല്ലെ പറഞ്ഞത്...

ഞാൻ നിന്ന് പരുങ്ങി... എന്ത് പറയും...

അച്ഛൻ : എന്താ നിന്റെ കണ്ണ് ചുവന്നിരിക്കുന്നത്...

പണിപാളി, ഇന്നലത്തെ വെള്ളമടിയും, ഉറക്കിളപ്പും, പിന്നെ രാവെളുക്കോവോളം അവളുമാരെ പണ്ണിയത് എല്ലാം കൊണ്ടായിരിക്കും കണ്ണ് ചുവന്ന കിടക്കുന്നത്.. അച്ഛനോട് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ...

അപ്പോഴാണ് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയത്...

ഞാൻ : അത് പിന്നെ.... അച്ഛൻ വഴക്ക് പറയല്ലേ...

അച്ഛൻ : നിന്ന് ഉരുളാതെ കാര്യം പറയടാ....

ഞാൻ തലേന്നത്തെ വെള്ളമടിയും അവർ നിർബന്ധിച്ച എന്നെ കുടിപ്പിച്ചതുമൊക്കെ പറഞ്ഞു... പക്ഷെ കളിയുടെ കാര്യം ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല...

പറഞ്ഞാലും അച്ചനൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.. ഇതൊക്കെ സർവ്വ്‌സാധാരണം ആണ് വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ അടിയത്തുങ്ങളെ ഇത് പോലെയൊക്കെ യൂസ് ചെയ്യാറുണ്ട്.... പക്ഷെ തിരിച്ചു നമ്മൾ കമ എന്നൊരക്ഷരം മിണ്ടാൻ പാടില്ല... തിരിച്ചെന്തങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ പ്രേശ്നമാണ്..

അവർക്കിഷ്ടപെട്ടില്ലെങ്കിൽ അവർ പ്രതികാരം ചെയ്യും... ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ അവരായിരിക്കും നമ്മളെ ഒക്കെ ഭരിക്കുന്നത്... അവരുടെ കാരുണ്യത്തിൽ വേണം നമ്മൾക്ക് ജീവിക്കാൻ... ഇതൊക്കെയാണ് അച്ഛനെപോലുള്ളവരുടെ ചിന്ത... അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല.. അവർ ജീവിച്ച സാഹചര്യം അങ്ങനെയുള്ളതാണ്...

പക്ഷെ എന്റെ തലമുറയിൽ ഉള്ളവർക്ക് പ്രതികരിക്കണം എന്നുണ്ട്... പക്ഷെ ചുറ്റും നിന്നുള്ള സമ്മർദ്ദം