Chapter Title : മനക്കൽ ഗ്രാമം 8 [Achu Mon]

ഇതെന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി..

******************************************

ആകാശത്തു കാറും കോളും കൊള്ളാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.. എന്തോ ദുശ്ശകുനം പോലെ... പ്രകൃതിയിൽ വേഗത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ ആരംഭിച്ചു..

വൈകാതെ ഇടിയോടെ കുടി മഴ പെയ്യാൻ ആരംഭിച്ചു... ഞാൻ ആ മഴയത്തു രണ്ട് കൈയും, 2 കാലും അനക്കാൻ പറ്റാതെ അവിടെ നിന്ന്.. കഷ്ടകാലം വരുമ്പോൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് എന്ന പറഞ്ഞ അവസ്ഥയാണല്ലോ.... എന്തുവായാലും മനോജിനെ തലിയാ കേസ് മാത്രമേ ഇപ്പോ ചാർത്തിട്ടുള്ളു... അത് കൊണ്ട് സമാധാനം ഉണ്ട്... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ കളിച്ച കേസ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ കുടി വന്ന പൊങ്കാല ഇട്ടേനേം....

എന്നാലും ചെറിയ ഒരു ഭയം എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.......

ചെറിയ നമ്പൂതിരിയുടെ ശിങ്കിടികൾ നല്ല തണ്ടും തടിയുമുള്ള മല്ലന്മാരാണ്...

വിവരമറിഞ്ഞ അച്ഛൻ ഓടി വന്നു... എന്നിട്ട് ചെകിട്ടത്ത് ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിട്ട്... എന്നോട്..

ഞാൻ പല പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അവർ എന്തേലും പറഞ്ഞാൽ ഒന്നും കണ്ടില്ല കേട്ടില്ല എന്ന് വെച്ച് നിൽക്കണം എന്ന്... അവർ നമ്മളെ അന്നം ഊട്ടുന്നവർ ആണ്.. എന്താണ് നിനക്ക് പറഞ്ഞ മനസ്സിലാകാത്തത് ... ഇപ്പൊ കണ്ടില്ലേ...

അച്ഛൻ മല്ലന്മാരോട് : അവനെ അഴിച്ചു വിട, ഞാൻ ചെറിയ നമ്പൂതിരിയുടെ കാൽക്കൽ വീണ് മാപ്പിരുന്നോളാം...

മല്ലന്മാർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ അച്ഛൻ... അവനെ ഈ മഴയത്തു നിന്ന് മാറ്റി ആ ചായ്പ്പിൽ വല്ലോം പുട്ടിയിടെ...അത്രെയെങ്കിലും ചെയ് ... ചെറിയ നമ്പോതിരി വന്നിട്ട് എന്താണ് എന്ന വെച്ചാലുള്ള ശിക്ഷ വിധിച്ചോട്ട്...

അതിലൊരുത്തൻ അച്ഛനെ പിടിച്ച തള്ളി.. എന്നിട്ട് അച്ഛനോട്..

ചെറിയ നമ്പൂതിരി തിരിച്ചു വരാതെ ഇവനെ അഴിച്ചു വിടാൻ പറ്റില്ല എന്ന് ആക്രോശിച്ചു...

അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല.. പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അവരെയും അവരുടെ വീട്ടുകാരെയും ചെറിയ നമ്പൂതിരി കാലപുരിക്കയ്ക്കും...

അച്ഛൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ... അവിടുന്ന് മാറി വേറൊരു തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ പോയിരുന്നു... അച്ഛനെ അവരോട് ഏറ്റുമുട്ടാൻ ഉള്ള ധൈര്യം ഒന്നുമില്ല... എന്ത് ചെയ്യണം എന്നും അച്ഛനറിയില്ല... വര്ഷങ്ങളായി ഇല്ലത്തെ ഉപ്പും ചോറും ഉണ്ട് കഴിയുന്ന മനുഷ്യനാണ്.. ഇത് വരെ അവരെ ധിക്കരിച്ചു അച്ഛൻ ഒരു കാര്യം