Chapter Title : മഞ്ഞുരുകും കാലം 8 [വിശ്വാമിത്രൻ]

ലിമിറ്റ്, എന്നാണല്ലോ. ഓട്ടക്കാർ ഇരിക്കുന്നത്പോലെ ഞാൻ നിലത്തു മട്ട് കുത്തി. കതകിന്റെ പിടി മെല്ലെ അമർത്തി. ഭാഗ്യം, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാത്ത പിടി. നല്ല പിടി. കുറച്ചു തുറന്നു. വാഷ് ബേസിൻ കാണാം. കുറച്ചുംകൂടി തുറന്നു. കക്കൂസ് കാണാം. കുറച്ചും കൂടി തുറന്നു. അത്യാവശ്യം പുതിയതും നല്ല ഹോട്ടലും ആയോണ്ട് കുളിക്കുന്ന മേഖലയും മറ്റാവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള സ്ഥലവും തമ്മിൽ നിരപ്പിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഷെറീനെ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിർത്തിയേക്കുന്നു. നനഞ്ഞ മുടി പാതി മുഖത്തെ മറച്ചിരുന്നു. അത്യാവശ്യം തടിയും ഉയരവുമുള്ള പെണ്ണാണ് ഷെറിൻ. അല്പം ചാടിയ വയർ. കുഞ്ഞു പൊക്കിൾകുഴി. വാഴപ്പിണ്ടി തുടകൾ. ഇടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വല്യ കപ്ലങ്ങ മുലകൾ. എന്നാലും ഈ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇത്രേം ഇടിഞ്ഞതോ. "എന്തോരം കറവ നടന്നിട്ടുള്ള അകിടായിരിക്കും" തന്നഡേയ് തന്നെ. "കൊഴപ്പമില്ലാത്ത ചരക്ക് തന്ന, അല്ലെ?" ഓ. "അവള്കടെ താഴെ കുത്തിയിരുന്ന് ഗ്രഹണി പിടിച്ച ചെക്കന്മാർ ചക്ക കൂട്ടാൻ തിന്നുന്നത് പോലെ ആ ചക്ക ചോളപോലുള്ള കന്ത് മൂഞ്ചുന്നതാരാണെന്ന് നോക്കിക്കേ" ആരാ? "പണ്ട് കൊല്ലാതെ കോളേജി പടിക്കുന്നകാലത്ത് ഒരുത്തിയുടെ നടപ്പും കുണ്ടിയും നോക്കിയാ അവളേതാ, അവളെന്തിനാ പഠിക്കുന്നെ, അവളുടെ വീടെവിടാ എന്നുവേണ്ട സകലമാന ഡീറ്റൈൽസും അറിയാവുന്ന ഉണ്ടുമ്പുവിശ്വൻ തന്നല്ലോ നീ?" അതൊക്കെ പണ്ടല്ലേ. "നിനക്ക് ഈ പുറം ആരുടേതാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ" ലോജിക്കലി, മറ്റേ പഞ്ചാബിയുടേത്. "സമാധാനം" ഹർജോത് നെലത് എന്നെ പോലെ കുത്തിയിരുന്ന് ഇടുക്കികാരിയുടെ ഇടുക്കിൽ വിരലിട്ട് രസിച്ചു കന്തും പൂറിതളുകളും കടിച്ചു തിന്നുന്നു. അതെ, കടിച്ചു തിന്നുന്നു. ഷെറീന്റെ അന്ധനാളത്തിൽനിന്നും വമിക്കുന്ന ഘോഷം അവൾക്കത് നന്നായി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനുള്ള സാക്ഷ്യമാണ്. അവരിരുപേരും നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഷവർ ഓഫ് ആണ്. ഇരുകൈകളും ഉപയോഗിച്ച് ഹർജോത് ഷെറീന്റെ തുടകളിൽ താങ്ങി അവളെ തന്റെ ചുടുകളിലേക്ക് അടിപ്പിച്ചു. തകൃതിയായി നടക്കുന്ന സ്വവർഗ്ഗഭോഗത്തിനു ഞാൻ മൂകസാക്ഷിയായി. എന്നുവെച്ചു ഞാനടങ്ങി ഇരുന്നില്ല കേട്ടോ. ഒരു കണ്ണുമാത്രം കതകിനു അകത്തു കാണത്തക്ക വിധം ഞാൻ നീങ്ങി. ഇട്ടിരുന്ന ഷർട്ട് തലക്കുമുകളിലൂടെ മൂടി. റൂമിന്റെ കതകും ഞാനും ഇരിക്കുന്ന ദൂരം അളന്നു. പിടി വീണാൽ നാറ്റ കേസാണ്. അകത്തുനിന്നു വരുന്ന ശബ്ദം അതിന്റെ മൂർധന്യാവസ്ഥയിൽ എത്തുന്നു എന്നെനിക്ക്