Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran]

മനസ്സ് അലഞ്ഞു തിരിയും. ശരീരം അല്പം... അസ്വസ്ഥമാകും. ഭർത്താവ് വരുന്നത് അപൂർവ്വമല്ലേ... വന്നാലും രണ്ടു ദിവസം മാത്രം. പിന്നെ വീണ്ടും ഒറ്റക്ക്. മക്കൾ വിളിക്കും, പക്ഷേ അവരോട് എന്ത് പറയാൻ? അവർക്ക് സ്വന്തം ജീവിതമുണ്ട്. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിലും... അവർക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ചിലപ്പോൾ... ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിൽ... ഒരു ചെറിയ തീ കത്തുന്ന പോലെ തോന്നും. അത് ആരോടും പറയാൻ പറ്റില്ല. പറഞ്ഞാൽ... എന്ത് പറയാനാ? ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?”

മനു അവളെ നോക്കി ഇരുന്നു. ടിവിയുടെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു—കണ്ണുകളിൽ ഒരു പഴയ, മങ്ങിയ നൊമ്പരം. അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു:

“ചേച്ചി... അപ്പോൾ... ചേച്ചി എന്താ ചെയ്യാറ്? അങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നുമ്പോൾ...”

സാറാ ചേച്ചി ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസം വിട്ടു. കൈകൾ മടിയിൽ വെച്ചു, നൈറ്റിയുടെ അറ്റം മെല്ലെ തലോടി. അവൾ അല്പം ചിരിച്ചു, കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു:

“മോനെ... എന്ത് ചെയ്യാൻ? ചിലപ്പോൾ... രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ... മനസ്സ് പഴയ കാലം ഓർക്കും. യുവത്വത്തിലെ ആ ചൂട്... ആ ആവശ്യം... അതൊക്കെ ഓർത്താൽ... ശരീരം അല്പം വിറയ്ക്കും. പക്ഷേ... അതൊക്കെ സ്വപ്നം മാത്രമല്ലേ? പുറത്ത് ഒരു സ്പർശം കിട്ടില്ലല്ലോ. ചില രാത്രികൾ...

ഉറക്കം വരില്ല. ശരീരം ചൂടുപിടിക്കും. മനസ്സ്... ഒരു പഴയ സ്പർശം തേടും. പക്ഷേ... അതു പോരല്ലോ. ഒരു പുരുഷന്റെ കൈ... ആ ചൂട്... ആ ശക്തി... അതു വേറെ തന്നെയാ. നീ... അനുവിനൊപ്പം... അങ്ങനെ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. നല്ലത്.”

മനു പറഞ്ഞു:

"ആഹ് അതെ ചേച്ചി..