Chapter Title : മനുവിന്റെ ചേച്ചി രേണുക [ഒലിവര്‍]

മനു ചെയ്ത തെറ്റെന്താണെന്ന് ചോദിച്ച് മറുപാതി അവളെ മഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരാളോട് പ്രണയം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ? അതിന് കാരണങ്ങളൊന്നും വേണ്ട. തന്നോട് സൗഹൃദത്തിൽ കവിഞ്ഞൊരു ഇഷ്ടം തോന്നിയതെന്നതല്ലാതെ ഒരു തെറ്റും മനു ചെയ്തിട്ടില്ല. അൽപമെങ്കിൽ കള്ളം അതിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവന്റെ ഇത്തരത്തിലുള്ള കഴിഞ്ഞ കാലമൊന്നും വെളിപ്പെടുത്തുമായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും നല്ല പിള്ളയാകാനേ നോക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. വരട്ടെ, ഇനി വിളിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊന്നും ആകരുതെന്ന് അവനെ ഉപദേശിക്കണം. നല്ല സ്വഭാവമാണ് അവന്. പിന്നെ കുറച്ച് കുരുത്തകേട് ഉണ്ടെന്ന് ഉള്ളതൊഴിച്ചാൽ.

രേണുക രണ്ട് ദിവസം കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ മനുവിന്റെ ഫോൺ വന്നില്ല. ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവളുടെ മനസ്താപം ഏറിവന്നു. ശ്ശെ… അവനോട് വിളിക്കരുത് എന്നൊന്നും അറുത്തുമുറിച്ച് പറയേണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് നല്ല രീതിയില്‍ ആത്മനിയന്ത്രണമുണ്ടായോണ്ട് ഫോണിലൂടെ ഒന്ന് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞുമിരുന്നാലും ഒന്നും സംഭവിക്കാനൊന്നും പോണില്ലല്ലോ. എന്തേലും ആ രീതിയിലുള്ള സംസാരം ഉണ്ടായാൽ തന്നെ വിലക്കിയാൽ മതിയല്ലോ. ഹ്മം, ഇന്നുകൂടി കാക്കാം. എന്നിട്ടും വിളിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു മെസ്സേജ് ഇട്ടുനോക്കാം. എന്നാൽ അത് വേണ്ടിവന്നില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് മനുവിന്റെ ഫോൺ വന്നു. ചങ്കിടിപ്പോടെ അവൾ എടുത്തു.

“ എവിടെയായിരുന്നു രണ്ട് ദിവസം…?” അവർ ടെൻഷൻ പുറത്തുകാട്ടാതെ ചോദിച്ചു.

“ അത് കൊള്ളാം… ചേച്ചിയല്ലേ പറഞ്ഞത് ഫോൺ ചെയ്യണ്ടാന്ന്”

“ പിന്നെന്തിനാ ഇപ്പൊ ചെയ്തത്…? ഫോൺ ചെയ്യാനും ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.” അവളുടെ സ്വരത്തിലെ പരിഭവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവന് സന്തോഷമായി. കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ട് പോയിട്ടില്ല.

“ അതുശരി. എന്റെ പുന്നാരച്ചേച്ചിക്ക് അപ്പൊ എന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടല്ലേ…?”

“ പോടാ.. വേണ്ടാത്തത് പറയാതെ. നീ എന്റെ അനിയൻ. ഞാൻ നിന്റെ ചേച്ചി. അങ്ങനെ നിന്നാൽ മതി.

“ ഓക്കെ ചേച്ചി… എന്നാലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഒരു പഞ്ചാരയടി. രണ്ട് ഡബിൾ മീനിങ് ജോക്ക്സ്. ഇതൊക്കെയാവുന്നതിൽ വിരോധമില്ലല്ലോ?”

“ ശ്ശൊ… ഈ ചെക്കനെക്കൊണ്ട് തോറ്റു.” അവൾ പരിഭവം നടിച്ച്, എന്നാല്‍ തെല്ല് നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് വീണ്ടും പഴയപോലെ പുലരന്തിയോളം ചാറ്റും വിളിയും. നേരത്തെ എടുത്ത മുൻകൂർ ജാമ്യം ആയുധമാക്കി ചില സമയങ്ങളിൽ ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു പരിധിവരെ അവൻ ദ്വയാർത്ഥം പ്രയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. രേണുകയ്ക്ക് പെട്ടെന്നത് പിടിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റാറില്ലെങ്കിലും