Chapter Title : മനുവിന്റെ ചേച്ചി രേണുക [ഒലിവര്‍]

പനി പിടിച്ചത്.

“ എനിക്ക് വല്ലാതെ കുളിരണുണ്ട് ചേച്ചി…” പുതപ്പിനടിയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി അവൻ ഫോൺ ചെവിയിൽ വച്ചവൻ കിടുകിടുത്ത് പറഞ്ഞു.

“ കണക്കായിപ്പോയി… വൈകിട്ട് പോകരുത് പോകരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മോൻ കേട്ടില്ലല്ലോ.”

“ മേലനങ്ങണ്ടേ ചേച്ചി… എന്തെങ്കിലുമൊരു കളി കളിച്ചില്ലേൽ മനുഷ്യന് ചടപ്പായിപ്പോവില്ലേ?”

“ എങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ ലൂഡോ കളിക്കായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ വിളിച്ചതല്ലേ…”

“ ചേച്ചീടെ കൂടെ ‘ലൂഡോ’ കളിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ഈ ഉരുണ്ടികേറ്റി വച്ചിരിക്കുന്ന മസ്സിലൊക്കെ അതുപോലെ നിലനിർത്താൻ പറ്റിയ കളി കളിക്കണം.”

“ അതെന്ത് കളി? എനിക്ക് ഫുട്ബോളും ക്രിക്കറ്റുമൊന്നും അറിയില്ല.” പോകുന്ന റൂട്ട് മനസ്സിലായെങ്കിലും അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ ക്രിക്കറ്റും ഫുട്ബോളുമൊന്നുമല്ല. ചേട്ടൻ വരുമ്പോൾ നിങ്ങള്‍ രണ്ട് മാസം മുടങ്ങാതെ എന്നും നടത്തുന്ന കളി കളിക്കണം.”

“ ഹയ്യ… എന്നുമൊന്നും ഇല്ലെടാ…” അവൾ കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.

“ ഉവ്വ… മഴയുള്ളപ്പോഴും ഇല്ലാത്തപ്പോഴുംം…”

“ പോടാ ദുഷ്ടാ.. വെറുതെയല്ല നിനക്ക് പനി പിടിച്ചത്…”

“ എന്താ ചേച്ചി ഒരു സ്നേഹമില്ലാത്തെ? പനിയാണെന്നുള്ള പരിഗണനയെങ്കിലും കാണിച്ചൂടെ?”

“ അയ്യട. മതി സെന്റിമെന്റ്സ്. ഒരു ചുക്ക് കാപ്പി ഇട്ടുകുടിച്ചാൽ മാറുന്ന പനിയേ ഉള്ളെന്ന് എനിക്കറിയാം, കേട്ടോ.”

“ ചേച്ചിയൊന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചാലും മതി. ആ ചൂട് കൊണ്ട് എനിക്ക് കുളിര് മാറിക്കോളും.”

“ അയ്യെടാ… കൊള്ളാലോ മോനെ!”

“ കുളിരായിട്ടല്ലേ ചേച്ചി? ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്ക്.”

“ മതി മതി. കൂടുതൽ സങ്കടം അഭിനയിക്കല്ലേ. വിഷമം അഭിനയിച്ച് കാര്യം സാധിക്കുന്നതൊക്കെ പണ്ട്.”

“ എങ്കി വേണ്ട.. ഞാനിപ്പൊ തന്നെ ബൈക്കെടുത്ത് മറ്റേ രണ്ടുപേരുടെ അടുത്ത് പോയി കുളിര് മാറ്റുവാ..”

“ ങ്ഹാ… എന്നാ എന്റെ മോൻ ഈ ചേച്ചിയോട് ആയുസ്സിൽ മിണ്ടൂല…”

“ അതുകൊണ്ടല്ലേ പറഞ്ഞത്. ഇത്രയും അടുപ്പം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ട് പോലും പനിയാണ്, തണുക്കുന്നു, ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ പറഞ്ഞാൻ അവർ കെട്ടിപ്പിടിക്കും. എന്നിട്ടും ചേച്ചി… ഇപ്പൊ വല്ലപ്പോഴും ഒരുമ്മ തരുന്നത് കൂടിയില്ല.” അവൻ 100% അഭിനയവും കാഴ്ച വെച്ചു.

രേണുക കുറെ നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“ വേണ്ടെടാ... അതൊന്നും ശരിയാകില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ അതിര് വിടുന്നുണ്ട്..