Chapter Title : മനുവിന്റെ ചേച്ചി രേണുക [ഒലിവര്‍]

മുട്ടി.

അവൻ പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി കൊടുത്തയാ മാമ്പഴനിറമുള്ള സാരിയണിഞ്ഞ് രേണുക അവന് കതക് തുറന്നുകൊടുത്തു. പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. പെട്ടെന്ന് മനു വാതിൽ അടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തൊരു പരിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞ് നിന്നു.

“ നിന്നോട് വരേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല അല്ലേ?” അവൾ ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചു.

“ അങ്ങനെ പറഞ്ഞാലോ? ഇനീം ഈ സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുമെന്ന് തോന്നി.” അവനവളെ ദേഹമാസകലം ഉഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടത് പറഞ്ഞപ്പോൾ, രേണുകയ്ക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നി. ഫോണില്‍ അത്തരത്തിലൊക്കെ സംസാരിച്ചതുകൊണ്ടാവാം അവൾക്ക് അവനെ നേരിടാൻ നല്ല നാണം തോന്നി.

“ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടാവാം ബാക്കി.” അവൾ എങ്ങനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടു പോകാനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് അതെന്ന് മനുവിന് മനസ്സിലായി. അവൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു. അങ്ങനെയൊന്നും ചേച്ചിയിനി രക്ഷപ്പെടില്ല, ഇനി ഇവിടെ നിന്ന് ഈ മനു കൃഷ്ണന്‍ പോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് അവളെ അനുഭവിച്ചിട്ട് തന്നെയായിരിക്കും.

രേണുക മനുവിനെയും കൊണ്ട് കിച്ചണിൽ എത്തി. ചായ ഇടുമ്പോൾ അവൻ കടന്നുപിടിക്കുമെന്ന് രേണുക പേടിച്ചെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല. കിച്ചണിലുള്ള ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ അവൻ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ചായയുണ്ടാക്കുന്ന സമയം അത്രയും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കൊഴുത്ത പിൻഭാഗത്തായിരുന്നു. നേർത്ത മാമ്പഴ നിറമുള്ള സാരിയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന തടിച്ചുരുണ്ട പിൻഭാഗം അവൾ സ്റ്റവിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിവരുന്നു.

ചായ ഒരു ഗ്ലാസിലെടുത്ത് രാവിലെ ഉണ്ടാക്കിയ ഇഡ്ഡലിയും ചഡ്നിയുമെടുത്ത് അവന് മുന്നിലേക്ക് വെച്ചിട്ട് അവന്റെ വശത്തായി അവൾ ചുവരും ചാരിനിന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളുടെ ചുഴിഞ്ഞ പൊക്കിളിൽനിന്ന് അവന് കണ്ടെടുക്കാനായില്ല. അതുകണ്ടതും അവൾ ചൂളിക്കൊണ്ട് സാരിത്തലപ്പ് കൊണ്ട് വയറും പൊക്കിളും മറച്ചു.

“ എന്താ എന്റെ പുന്നാരചേച്ചി അവിടെയിങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്? ഇങ്ങോട്ടിരിക്കൂ” അവൻ മുന്നിലെ കസേര ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

രേണുക അൽപ്പം നാണത്തോടെ അവന് മുന്നിലെ കസേരയിൽ അവൻ കഴിക്കുന്നതും നോക്കി ഇരുന്നു.

“ ഇനിയും ഇഡ്ഡലി വേണോ മനു?”

“ വേണം, ചേച്ചിയുടെ ഇഡ്ഡലി മുഴുവനും കഴിച്ചിട്ടേ ഞാനിവിടുന്ന് പോകൂ.”

കവിളുകളിൽ ചോരയിരുമ്പികയറുന്നത് രേണു അറിഞ്ഞു.

അവൻ എഴുന്നേറ്റതിന്റെ പിന്നാലെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് പ്ലേറ്റ് എടുക്കുകയായിരുന്നു.