മനുവിന്റെ കുണ്ണയോഗം

Manuvinte Kunnayogam | Author : Geetha Rajeev

ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ആകാശത്തു കാർമേഘം നിറയാൻ തുടങ്ങി. ഇന്നെങ്കിലും ഒരു നല്ല മഴ പെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന് നെറ്റിയിൽ പൊടിയുന്ന വിയർപ്പ് പുറംകൈകൊണ്ടു തുടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹിമ ചിന്തിച്ചു. 36 വയസുള്ള ഹിമ ഇപ്പോൾ ഒറ്റക്കാണ് ആ വീട്ടിൽ താമസം. ഭർത്താവ് അജയൻ വർഷങ്ങളായി ഗൾഫിലാണ് . കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വർഷം 13 ആയെങ്കിലും ഇരുവർക്കും കുട്ടികൾ ആയിട്ടില്ല. ഹിമക്കതിൽ ചെറിയ വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിലും ദൈവം തരുമ്പോൾ മതി എന്നാണ് ഭർത്താവിന്റെ അഭിപ്രായം.

ആ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും സഹായിയായ ‘പൊട്ടൻ’ എന്ന വിളിപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവാണ് അവൾക്ക് അത്യാവശ്യം വേണ്ട വീട്ടുസഹായങ്ങൾ ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നത്.

കൃത്യമായി അറിയില്ലെങ്കിലും അവന്‌ ഏകദേശം ഒരു പത്തിരുപത് വയസ് ഉണ്ടാകും. ഹിമ അകത്തെ ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ക്ലോക്കില്ലേക്ക് നോക്കി. സമയം 5 മണിയാകുന്നു. പെട്ടന്ന് കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രകാശം ജനലിൽ കൂടി ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു. ഒപ്പം കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഇടിയൊച്ചയും. മുറ്റത്ത്‌ ചരൽ വാരിയെറിയുന്ന ഒച്ചയോടെ മഴതുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം പെയ്യുന്ന മഴ. പുതുമഴയിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ പുതുമണം. ഹിമ ആ മണം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങി.

ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി മഴ ആസ്വദിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ മഴ നോക്കി നിന്നു. ചെറിയ ചെറിയ ഇടിയും മിന്നലിനും ഒപ്പം മഴക്ക് ശക്തി കൂടുകയാണ്.

വരാന്തയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്ത് ഒരു അനക്കം. ഹേമ നോക്കുമ്പോൾ മനു വരാന്തയുടെ മൂലയിൽ അവന്റെ കൈയിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുള്ള ആ കുട്ടി തോർത്തും പുതച്ച് ഇരിക്കുന്നു.“നീ എപ്പഴാ മനു വന്നത്”, ഹിമ അവനോട് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് ചെന്നു. “ഞാൻ ഇടിവെട്ടിയപ്പോ ഒടികേറിയതാ ഏട്ടത്തിയമ്മേ ”, അവന്റെ മുഖത്ത് എപ്പോഴുമുള്ള ആ നിഷ്കളങ്ക ചിരിയോടെ മനു പറഞ്ഞു.

അവന്‌ ആ നാട്ടിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടം ഹിമയോടാണ്. കാരണം അവൾ മാത്രമേ അവനെ ‘മനു’ എന്ന് വിളിക്കാറുള്ളു. മാനസ്സിക വൈകല്യമുള്ള കാരണം മനുവിനെ ബാക്കിയുള്ളവർ എടാ എന്നും, ഡാ പൊട്ടാ എന്നുമൊക്കെയാണ് വിളിക്കാറ്. തന്നെയുമല്ല മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും ഹിമയാണ് അവന്‌