Chapter Title : മനുവിന്റെ സപ്നചേച്ചി

എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ എന്റെ കുട്ടനില്‍ നിന്നും എന്തോ ഒലിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുണ്ട് നനഞ്ഞു തുടങ്ങി.

പെട്ടന്നു ആരോ കതകില്‍ തട്ടുന്നത് കേട്ട് ബ്ലസെല്ലാമിട്ട് ചേച്ചി പുറത്തിറങ്ങി. പോകുമ്പോഴും എന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആ രാത്രി ചേച്ചിയെ ഓര്‍ത്ത് നല്ലൊരു വാണം വിട്ടു. പണ്ടത്തേപ്പോലെയല്ല ഇപ്പോള്‍ ശുക്ലം തെറിച്ച് ഒരു മീറ്ററെങ്കിലും പോകുന്നുണ്ട്. മൂന്ന് നാല്‍പ്രാവശ്യമെങ്കിലും. അതോണ്ട് ഞാന്‍ കുളിമുറിയിലല്ലാതെ വാണമടിക്കാറില്ലായിരുന്നു. വെറുത ചുമരുകള്‍ കഴുകാന്‍ നിക്കണ്ടല്ലോ.

പിറ്റേന്ന കോളേജ് വിട്ട് വന്നപ്പോള്‍ പതിവിരു വിപരീതമായി ഫാര്‍മസിയില്‍ ചെന്ന് കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്നെ കണ്ടയുടന്‍ നാന്‍സി ചേച്ചി ചോദിച്ചു.

“കുട്ടാ, നീ വന്നതു നന്നായി. ദിവാകരേട്ടന്‍ പുറത്തു പൊയിട്ട് ഇതുവരെ വന്നിട്ടീല്ല. കൌണ്ടറില്‍ ആരും ഇല്ല. നീ കുറച്ച് നേരം ഇരിക്കുമോ? “

വൈദ്യന്‍ കല്പിച്ചതും രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും പാല് എന്നു പറഞ്ഞപോലെയായി

ഞാന്‍ തലയാട്ടി.

നീ ചായ കുടിച്ചോ?

ഇല്ല. വന്നതേ ഉള്ളൂ. വീട്ടില്‍ കേറീല്ല.

നിനക്ക എന്റെ ചായേം വടേം തരട്ടേ?

നാന്‍സിച്ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യത്തില്‍ ഒരു ദ്വയാര്‍ത്ഥം ഞാന്‍ മണത്തു.

ചായ വേണ്ട ചേച്ചി വട നല്ലതാണെങ്കില്‍ തന്നോളൂ.

ചേച്ചി ചിരിച്ചു.

ഉരുളക്കുപ്പേരി കിട്ടിയ പോലെ നാന്‍സി ചേച്ചി ഉള്ളിലേക്ക് പോയി. പക്ഷേ നാന്‍സി ചേച്ചിടെ വട അത്ര നല്ലതല്ല. 50 വയസ്സെങ്കിലും കാണും ചേച്ചിക്ക്. ആ വട എനിക്കു വേണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത് സപന ചേച്ചിടെ വട കാണാനായിരുന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചേച്ചി വന്നു. അതിനിടക്ക് ഞാന്‍ രണ്ട് മൂന്ന് കസ്റ്റമേര്‍സിനെ തീര്‍ത്തിരുന്നു. .

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സപ്ന ചേച്ചി വന്നു.