Chapter Title : മറക്കാൻ പറ്റാത്ത കുട്ടിക്കളി [Ubaid]

കുട്ടികളെ വീഴാതെ പിടിക്കാൻ എന്ന വണ്ണം ഞാൻ പതുക്കെ ദിവ്യയുടെ ശരീരത്തിൽ എല്ലാംപതിയെ തൊട്ടു തലോടി.

അങ്ങനെ സമയം പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ഇളയമ്മടെ മകൻ അഖിൽ , നമുക്കെല്ലാവർക്കും അച്ഛനും അമ്മയും കളിച്ചാലോ എന്ന് പറയുന്നത്. അവൻ മൂന്നാം ക്ലാസിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ പിള്ളേര് എല്ലാവരും ഓരോ പെയറുകളായി അവർ വീട് വയ്ക്കാനും പാത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും എല്ലാം തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ ഒരു കട്ടിലിന് മുകളിൽ കുട്ടികൾ തലയണി കൊണ്ടും ബെഡ്ഷീറ്റ് കൊണ്ടും ചെറിയ ഒരു വീടുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് അത് ചെറിയ റൂമുകൾ ആയും അടുക്കളയായും എല്ലാം തിരിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെയും ദിവ്യയെയും ആ വീട്ടിലെയും അപ്പാപ്പനും അമ്മാമയും ആക്കി.
ദിവ്യ കുട്ടികളുടെ കൂടെ നല്ല സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പങ്കുചേർന്നു. ഞാൻ ആണെങ്കിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു ചാൻസ് ഉണ്ടാക്കി ദിവ്യയെ തൊടാനും പിടിക്കാനും കാത്തിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ കളിപ്പാത്രത്തിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഇനി എല്ലാവരും കിടന്നുറങ്ങ് നാളെ സ്കൂളിൽ പോകണ്ടേ.. ഞാൻ കുട്ടികളോട് ആയി പറഞ്ഞു. തങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച കളിവീട്ടിൽ ഓരോ സൈഡിലായി കിടന്നുറങ്ങുവാൻ കുട്ടികൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തല്ലു പിടുത്തമായി. അവസാനം അവർ ഓരോ പെയ്റുകളായി അവിടെയും ഇവിടെയും എല്ലാം കിടന്നു.

എന്നിട്ട് അഖിൽ എന്നോടും ദിവ്യയോടുമായി പറഞ്ഞു അപ്പാപ്പനും അമ്മമ്മയും ഇവിടെ കിടക്കു.. നിങ്ങളുടെ റൂം ഇതാണ്. കട്ടിലിന്റെ ഒരു സൈഡിൽ ഒരു തലയണി ചരിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തലയണി അവരുടെ ഭിത്തിയാണ്. അതിന്റെ തൊട്ടിപ്പുറത്ത് രണ്ടുപേർക്ക് മുട്ടിയൊരുമ്മി കഷ്ടിച്ചു കിടക്കാം. മനസ്സിലാണെങ്കിൽ ഒരു നൂറായിരം ലഡുകൾ. മാറിമാറി പൊട്ടുന്നു. പക്ഷേ ആക്രാന്തം കാണിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..

ഞാൻ ദിവ്യയെ