Chapter Title : മരണമാസ്സ്‌ [കൊമ്പൻ]

നോക്കി. ഉള്ളിൽ ഊറി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിച്ചെന്നു വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു.

നേർത്ത ഒരു പിങ്ക് ടീഷർട്ടും കറുത്ത കണങ്കാലിലെ സ്വർണ കൊലുസു വരെ ഇറക്കമുള്ള ലൂസ് ബ്ലാക്ക് കോട്ടൺ പാവാടയും ധരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ. അഴിച്ചിട്ടിരുന്ന, നിതംബങ്ങളെ തഴുകിത്തലോടി അലസമായി കിടന്നിരുന്ന തഴച്ചുവളര്‍ന്ന മുടി വാരി മുകളിലേക്ക് കെട്ടിവച്ചുകൊണ്ട് മാളവിക മാമനെ സാകൂതം നോക്കി.

“സുധി ചോദിച്ചു, മോളെന്താ ഉറങ്ങിയതാണോ ഇത്ര നേരം?”

“ആഹ് അച്ഛാ, പാട്ടു കേട്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയി.”

“ഇല്ല അളിയാ, ഞാൻ നോക്കുമ്പോ മാളു ആരെയോ ഫോൺ വിളിക്കുവാരുന്നു!!”

“അതെയോ മോളെ?”

“എന്റെ കൂട്ടുകാരിയയെ വിളിക്കാനും പാടില്ലേ ? ഇനി എല്ലാത്തിനും മാമന്റെ പെർമിഷൻ ഞാൻ ചോദിക്കാം? പോരെ?”

“കോളേജ് പഠിക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ആമ്പിള്ളേർ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ പിറകെ നിന്ന് മാറുന്നില്ല അല്ലെ?”

“നല്ല ബെസ്ററ് അച്ഛൻ തന്നെ!!” ബിന്ദു കറികൾ ടേബിളിൽ എടുത്തു വെക്കുമ്പോ പറഞ്ഞു.

“എന്തെ നിന്നെ ഞാൻ കോളേജിൽ എത്ര പിറകെ നടന്നിട്ടാണ് ഒന്ന് സംസാരിപ്പിച്ചത്?”

“മനുഷ്യാ, ഞാൻ പല പ്രാവിശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇമ്മാതിരി തമാശ മാളൂന്റെ മുന്നിൽ പറയല്ലേ എന്ന്!”

“അവൾ പടിക്കട്ടെടി, പെൺകുട്ടികൾ സ്വന്തം ഇണയെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം, നിന്നെ പോലെ!”

“ആഹ് അതേന്യ ഞാൻ പറയണേ, എന്റെ അബദ്ധം മോൾക്ക് പറ്റാണ്ടാന്നു!!”

അതുകേട്ടു സുധിയുൾപ്പെടെ എല്ലാരും ചിരിച്ചു.

“അളിയാ നിനക്കോര്മയുണ്ടോ, നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ ആദ്യം വന്നപ്പോ നിന്റെ അച്ഛനും മൂത്തചേട്ടനും കൂടെ എന്നെ തല്ലിയത്!”

“ഇപ്പൊ എന്താ അതൊക്കെ ഓർക്കാൻ! എന്റെ അളിയന്”

“അല്ല രാജൂട്ടാ, നീ മാത്രം കൂടെ ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ബിന്ദുവിനെ കിട്ടില്ലായിരുന്നു,