Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 3 [ലസ്റ്റർ]

അടക്കി പുണർന്ന് കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്ന് കിതച്ചു. വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു നിശ്ശബ്ദത ആലിംഗനം ചെയ്തു കിടന്ന ഇടവേളയുടെ അന്ത്യം കിതപ്പ് അല്പം അടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വഹിദിനോട് ചോദിച്ചു.

"എന്നെ ശരിക്കും ഇഷ്ടാണോ. അതോ മാഡത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ തനിച്ച് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഒപ്പം വീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നപ്പോൾ തോന്നിയ അബദ്ധം ആണോ." അവളുടെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തൊരു വിക്ഷുബ്ദതയിലാണെന്ന് അവന് തോന്നി.

"നീ അവൾ തന്നെയാണ്. ഒന്നുകൂടി ചെറുപ്പമായി പുനർജനിച്ചത് പോലെയേ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നുള്ളൂ. അവൾ എങ്ങനെയാണോ എന്റെ ഉള്ളിൽ കടന്ന് കൂടിയത് അതിന്റെ മറ്റൊരു പതിപ്പ്." വാഹിദ് ആത്മാർഥമായി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ തന്നോട് കൂടുതൽ ചേർത്തു.

"അപ്പൊ അവരെ ഓർത്ത് കൊണ്ടാണല്ലേ എന്നെ ഇങ്ങനെ. എനിക്ക് എന്റേതായ ഒരു ഭംഗിയും ഇല്ലേ ല്ലേ.." അവളൊന്നു വിതുമ്പി. കണ്ണുകൾ ഞൊടിയിടയിൽ നിറഞ്ഞു തൂവി.

"ഒരിക്കലുമല്ല. തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോയതിന്റെ കാരണമാണ് പറഞ്ഞത്. ഈ ചെയ്ത് കൂട്ടിയതൊക്കെ നിന്റെ പിണക്കത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് മനസ്സ് പതറിപ്പോയതാണ്. നിന്നെ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് കഴുതേ.." വാഹിദ് അവൾക്ക് നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

"ഞാനിനി ഇവിടുന്നു പോവില്ല.. ഇനി ഞാനില്ലാത്തപ്പോ ആരെ വേണേലും കൊണ്ട് വരാല്ലോ.." അവൾ തേങ്ങലോടെ ചിണുങ്ങി.

"ഓഹോ.. ഞാനൊന്ന് അറിയാതെ നിന്നെ തൊട്ടുപോയപ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാനൊരു പെണ്ണ് പിടിയൻ ആയല്ലേ.. അല്ലേലും നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെയേ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ പാടുള്ളൂ." അവൻ പിണക്കത്തോടെ അവളെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് തള്ളി താഴെയിറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൾ ബലംപിടിച്ചു വാഹിദിന്റെ ശരീരത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.

"ഞാനിനി ഒരിക്കൽ പോലും നിന്നോട് സംസാരിക്കില്ല.." വാഹിദ് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"എങ്കിൽ സേഫ്റ്റി പിൽസ് പോലും കഴിക്കാതെ ഞാൻ വയറും വീർപ്പിച്ചു നടക്കും. അതിന് മാത്രം ഒഴിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ അകത്ത്.. അങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റും ന്ന് കരുതണ്ട."

മൂക്ക് തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ വാശിപിടിച്ചു. വാഹിദ് അത് കേൾക്കാത്ത വിധത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു കിടന്നു. കുറച്ചു നേരം രണ്ട് പേരും സംസാരിച്ചില്ല. ജനാലയിലൂടെ വെളിച്ചം