Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 4 [ലസ്റ്റർ]

പൊന്നേ.. ആാാാാാ..." അവൾ കാറികരഞ്ഞു.

"തീർന്നെടാ ചക്കരെ.. ഇപ്പൊ കഴിയും. നല്ല മോളല്ലേ.." വാഹിദ് ഞരങ്ങിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. അവൻ അതിവേഗം അടിച്ചു. കട്ടിൽ വിറച്ചു. എലിസബത്ത് പുളഞ്ഞു. ബോധം മറഞ്ഞു പോകുന്ന വീർപ്പുമുട്ടലിന്റെ സഹനപാരമ്യതയിൽ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

"ആആഹ്‌... ഓഓഓഓഊഊ... "

ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് വാഹിദ് അവളിലെക്ക് തന്റെ തോൽവിസമ്മതിച്ചു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.കുണ്ണയിൽ നിന്ന് വലിയ വലിയ തുള്ളികൾ കൊഴുത്തുരുണ്ട് ചൂടുള്ള കുഴഞ്ഞു പതനിറഞ്ഞ പൂർ നാളത്തിലൂടെ അവളുടെ അകത്തേക്ക് ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. എന്നിട്ടും നിർത്താതെ പള പള ശബ്ദത്തോടെ അവൻ അടിതുടർന്നു.

"അആഹ്.,മതിയെടാ. വയ്യെടാ.. ആആഹ്‌..ന്റെ പൊന്നല്ലേ. ഇനി എന്നും നിനക്ക് തന്നെ ല്ലേ.. ആആഹ്ഹ്ഹ്.. " അവൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഞരങ്ങി..

"അആഹ്.. ആഹ്.. ആആആആഹ്... കഴി.. ഞ്ഞു മോളെഹ്..." അവൻ അവളിലെക്ക് തളർന്നു വീണു. വാത്സല്യസത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും അതിനപ്പുറം അജ്ഞാതമായ അമൂല്യനൊമ്പരത്തിന്റെയും വീർപ്പുമുട്ടാലോടെ എലിസബത് അവനെ തന്റെ കുഞ്ഞു മകനെയെന്ന പോലെ ചേർത്തു പുണർന്നു. വിയർത്തു നനഞ്ഞ തലയിൽ ചുംബിച്ചു. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന വെളുത്ത വിശാലമായ പുറത്തെ ഒറ്റപ്പെട്ട രോമക്കൂട്ടത്തിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"എന്റെയാണ്. എന്റെ എല്ലാമാണ്." അവൾ അവന് മാത്രം കേൾക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, അവന്റെ ഹൃദയസത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

"എന്തൊരു സുഖമാണ് നിന്റെ ശരീരം പെണ്ണേ.. ഇത്രേം കരുതിയില്ല. എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയതാ.." അവളെ അവൻ ആരാധനയോടെ ചുംബിച്ചു. അവൾക്ക് മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. നിറഞ്ഞു വന്ന മിഴികൾ അവനറിയാതെ വിരലുകൊണ്ട് തോണ്ടി. ഇതുവരെ ആരോടും തോന്നാത്ത ആത്മാർത്ഥതയോടെ എലിസബത്ത് വാഹിദിനെ പുണർന്ന് കിടന്നു. എലിസബത്തിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ആശ്രയം തേടുന്നത് പോലെ,