Chapter Title : മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം]

വിക്കി.

"സാരമില്ല മോനേ, ഇന്റർസിറ്റിയല്ലേ... ഇവിടെ ഇതൊക്കെ സാധാരണമാണ്," അദ്ദേഹം ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​ആ ചിരിയിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. നാളെ കൃത്യസമയത്ത് ജോലിക്ക് എത്താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരുപാട് വൈശാഖുമാരുടെ പ്രതിനിധിയാണ് ആ ചേട്ടനും. ആ ആശ്വാസത്തിൽ, അടുത്ത അഞ്ചാറ് മണിക്കൂർ എങ്ങനെയെങ്കിലും തള്ളിനീക്കാം എന്ന ധൈര്യത്തിൽ ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ചു. മീറ്റിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ മെല്ലെ ട്രെയിനിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

വണ്ടി പതുക്കെ ഓടികൊണ്ടിരുന്നു..

ചുറ്റുമുള്ള വിയർപ്പിന്റെ മണവും ബഹളവും സഹിക്കവയ്യാതെ ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അതാ നിൽക്കുന്നു എന്റെ രക്ഷകൻ—ലഗേജ് വയ്ക്കുന്ന ആ ഇരുമ്പ് റാക്കിന്റെ ഇടയിൽ ഒരു ചെറിയ ഗ്യാപ്പ്! കണ്ണളവിലൊന്ന് നോക്കി, "എന്റെ ചന്തി അവിടെ കൊള്ളും!" ഉറപ്പാണ്. പക്ഷേ പ്രശ്നം അതല്ല, ഈ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് ഇടയിലൂടെ എങ്ങനെ ആറടി ഉയരത്തിലുള്ള ആ കമ്പിയിൽ തൂങ്ങിക്കയറും?

​ഒന്ന് മടിച്ചു നിന്നാൽ എറണാകുളം വരെ തൂണിൽ കെട്ടിയിട്ട ആടിനെപ്പോലെ നിൽക്കേണ്ടി വരും.. "റിസ്ക് എടുക്കാത്തവന് ഐശ്വര്യം ഉണ്ടാവില്ല" എന്ന ഏതോ സിനിമയിലെ ഡയലോഗ് മനസ്സിൽ ഓർത്തു. ഒന്നും നോക്കിയില്ല, കാലിലെ ഷൂസ് ഊരി കഷ്ടപ്പെട്ട് സീറ്റിനടിയിലേക്ക് തള്ളി.

​അടുത്ത നിമിഷം ഒരു കുതിപ്പായിരുന്നു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ നിന്ന് വണ്ടിയിൽ ചാടിക്കയറുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സർക്കസ്! വശങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നവരുടെ തോളിലും സീറ്റിന്റെ അരികിലും പിടിച്ച് ഒരു അഭ്യാസിയെപ്പോലെ ഞാൻ ആ റാക്കിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി. ആ ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലത്ത് ഒരുവിധം സെറ്റിൽ ആയപ്പോൾ കിട്ടിയ ആശ്വാസം... ഹോ! അത് പണ്ട് വാസ്കോഡഗാമ ഇന്ത്യ കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയതിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു.

​റാക്കിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക്
വല്ലാത്തൊരു അഭിമാനം തോന്നി. പക്ഷേ താഴെ നിൽക്കുന്നവരുടെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ സംഗതി പന്തിയല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. സീറ്റ് കിട്ടാതെ നിന്ന് കാലു വേദനിക്കുന്ന കുറെ പേർ താഴെ നിന്ന് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ 'ഇവനേതാ ഈ സ്പൈഡർമാൻ?' എന്നൊരു ചോദ്യവും, കൂടെ അല്പം കുശുമ്പും തെളിഞ്ഞു കാണാം.ആ ഇരിപ്പ് കുറച്ച് അസ്വസ്ഥമാണെങ്കിലും, എറണാകുളം വരെ നിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദം!

​വണ്ടി ഷൊർണൂർ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുമ്പോൾ, ആ റാക്കിന്റെ കമ്പികളിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ പതുക്കെ