Chapter Title : മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം]

ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ ബെഡിലേക്ക് വന്നു. ആതിരയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്ന് എന്റെ ഒരു കൈ അവൾക്കായി നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അവൾ പതുക്കെ ആ കയ്യിൽ തല വെച്ച്, എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.

​എന്റെ ആ  മസിലുകളുള്ള കൈ അവൾക്ക് ഒരു തലയണ പോലെ സുഖമുള്ളതായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും പിണച്ചു വെച്ച് എന്നെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ 12-ാം നിലയിലെ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസതാളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആതിര പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: "വൈശാഖ്... ഇത്രയും കാലം ഞാൻ മിസ്സ് ചെയ്തത് ഈയൊരു ചേർത്തുപിടിക്കലാണ്... നിന്റെ ഈ ചൂടിൽ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ലോകം മൊത്തം കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നുന്നു."

​ഞാൻ എന്റെ മറ്റേ കൈകൊണ്ട് അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ അവളുടെ ശ്വാസം താളാത്മകമായി, അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ആഴത്തിലുള്ള ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

രാവിലെ ജനലിലൂടെ വന്ന വെയിൽ നാളങ്ങൾ കണ്ണിൽ തട്ടിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. അടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ ആതിരയില്ല, പക്ഷേ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ അവൾ ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
​"ഗുഡ് മോർണിംഗ് വൈശാഖ്... ഇന്ന് പോവണോ?" അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു സങ്കടം കലർന്നിരുന്നു. എന്നെ വിടാൻ അവൾക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലെന്ന് ആ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​പക്ഷേ 10:55-നുള്ള പരശുറാം എക്സ്പ്രസ്സ് പിടിക്കണമല്ലോ! വേഗം കുളിച്ചു ഫ്രഷായി അവൾ സ്നേഹത്തോടെ ഉണ്ടാക്കിയ ചൂടുള്ള ദോശയും ചമ്മന്തിയും കഴിച്ചു. ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ആതിര ആ മുറിയും ജനലുകളും നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

വണ്ടിയിൽ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അവൾ വല്ലാതെ നിശബ്ദയായിരുന്നു.
"ഇനി നമ്മൾ കാണുമോ വൈശാഖ്...?"

​അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ഞാൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു: "നീ ഒന്ന് വിളിച്ചാൽ മാത്രം മതി, ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് പറന്നെത്തില്ലേ മോളെ..."

​"അപ്പോൾ