Chapter Title : മരുപ്പച്ച [പ്രസാദ്]
ചുറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.... അപ്പോഴും ആളെ വ്യക്തമായി കണ്ടില്ല.... അടുത്ത മിന്നലിന്‍റെ പ്രകാശത്തില്‍ ആ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടു.... അത് അവളായിരുന്നു..... താന്‍ മകളെപ്പോലെ കരുതി, പലപ്പോഴും തെറ്റിലേക്ക് വഴുതി പോകാതെ പിന്തിരിപ്പിച്ച ആതിര.... ആളെ വ്യക്തമായി കണ്ട അയാള്‍, പെട്ടെന്ന് കിടന്നിടത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.... ഒരു കൈ എടുത്തു കുട്ടനെ ചുറ്റി പിടിച്ചിരുന്ന അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റിയിട്ട്, തന്‍റെ മുണ്ട് പിടിച്ചു നേരെ ഇട്ടു..... എന്നിട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ, എന്നാല്‍, ശബ്ദം കുറച്ചു പറഞ്ഞു...
“നിന്നോട് പറഞ്ഞാലൊന്നും മനസ്സിലാകില്ലേ? നട്ട പാതിരായ്ക്ക് എന്താ നിന്‍റെ പണി?”
“മാമന്‍ കണ്ടില്ലേ ഞാനെന്താ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന്....”
“അത് തന്നെയാ ഞാനും ചോദിച്ചത്... ഇത് ശരിയല്ല എന്ന് ഞാന്‍ എത്ര തവണയാ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്? പിന്നെയും എന്താ നീ ഇങ്ങനെ?”
“മാമാ, ഞാനെന്‍റെ കളഞ്ഞുപോയ ബ്രേസ്സിയര്‍ എടുക്കാന്‍ വന്നതാ..... അതെന്തിയേ?”
അത് കേട്ട് പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ റിലേ പോയി.... പക്ഷേ, ആ ചളിപ്പ്‌ മറയ്ക്കാനായി അയാളൊന്നു ഉരുളാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു...
“നിന്‍റെ ബ്രേസ്സിയര്‍ ഇവിടെയാണോ ഇരിക്കുന്നത്? അത് കൊണ്ടുവച്ചിടത്ത് പോയി നോക്ക്.....”
“അതെവിടെയാ എന്ന് മാമനല്ലേ അറിയൂ....”
“നിന്‍റെ ബ്രേസിയര്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നത് ഞാനാണോ?”
“മാമന്‍ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന സാധനം എവിടെയാണ് എന്ന് മാമനല്ലേ അറിയാവൂ.....”
“ഞാന്‍ എടുത്തോ? എനിക്കെന്തിനാ നിന്‍റെ ബ്രേസിയര്‍?”
“അതിന്‍റെ ഉപയോഗം കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍ അതിങ്ങു താ.....”
“നീ എന്തൊക്കെയാ കൊച്ചെ ഈ പറയുന്നത്?”
“മാമാ, ഞാന്‍ എല്ലാം കണ്ടു.... ഇനി മാമന്‍ കിടന്നു ഉരുളണ്ട....”
അത് കേട്ട ഉടന്‍ അയാളുടെ നാവ് പിന്നെ നിശ്ചലമായി... ചമ്മല്‍ മൂലം അയാള്‍ക്ക് അവളുടെ മുഖത്ത്
💬 Comments
View all comments