മഴയത്തു വന്ന മോഹം 2 [Vashalan]

മുഖം അപ്പോൾ ആകെ ചുവന്നിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയും നേരം ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ചകളെക്കുറിച്ചോർത്ത് അവർക്ക് ചെറിയൊരു ജാള്യം തോന്നിക്കാണും.

​"അയ്യോ... ഈ കുഞ്ഞ് കാരണം ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ," എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത ആ നൈറ്റിയുടെ പൊട്ടിയ ബട്ടണുകൾക്ക് പകരം തുണി പരസ്പരം കോർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ നൈറ്റി വല്ലാതെ ലൂസ് ആയതുകൊണ്ടും ബ്രാ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും, അവർ കൈകൾ മാറ്റിയാൽ ഉടൻ തന്നെ ആ ഭാഗം വീണ്ടും വിടരാൻ തുടങ്ങുമായിരുന്നു.

​സബീനത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് ശരീരം മറയ്ക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴും, വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ആ വെളുത്ത മുലകളുടെ വശങ്ങൾ അപ്പോഴും എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. സബീനത്ത

വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കുട്ടൂ... നീ ആ പുസ്തകം എടുക്ക്, നമുക്ക് വേഗം തീർക്കാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ എന്നെ നോക്കാതെ പഠിത്തത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​പക്ഷേ സബീനത്തയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ നൈറ്റി മുറുക്കി പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും ആ നേരിയ തുണി അവരുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടി നിൽക്കുകയും, മുലകളുടെ കൃത്യമായ ആകൃതി പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു. മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും ആ കാഴ്ചകൾ കൂടുതൽ വശ്യമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പഠനത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. സബീനത്ത ഒരു കൈകൊണ്ട് നൈറ്റിയുടെ മുൻഭാഗം ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ എനിക്ക്

വിശദീകരിച്ചു തന്നിരുന്നത്. പക്ഷേ, കാര്യങ്ങൾ വിവരിക്കാനായി അവർ ഇടയ്ക്ക് കൈകൾ അനക്കുമ്പോൾ ആ തുണി പതുക്കെ വഴുതി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​സബീനത്ത ഓരോ ഭാഗം പറഞ്ഞു തരുമ്പോഴും അവരുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പുസ്തകത്തിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവരുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വല്ലാതെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. സബീനത്ത കുനിയുമ്പോഴൊക്കെ നൈറ്റിയുടെ ആ വിടവ് വീണ്ടും തെളിയും, ബ്രാ ഇല്ലാത്ത ആ മുലകൾ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ പതുക്കെ ഉലയുന്നത് എനിക്ക് പുസ്തകത്തിന് മുകളിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു.

​ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ സബീനത്തയുടെ ആ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലും മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ

ഉടയാത്ത ശരീരത്തിലുമായിരുന്നു. സബീനത്ത ഇടയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പേടിയും അതിലേറെ എന്തോ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

​"ഇന്നത്തേക്ക് ഇത് മതി കുട്ടൂ... ബാക്കി നമുക്ക് നാളെ നോക്കാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവർ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആ നൈറ്റി വീണ്ടും താഴേക്ക് ഒന്ന് ആടി. സബീനത്ത വേഗത്തിൽ അത് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എനിക്ക് നേരെ ഒരു ക്ഷമാപണം പോലെ എന്തോ ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​പഠനം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. സബീനത്ത തന്റെ നൈറ്റിയുടെ അവസ്ഥയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, വളരെ സാധാരണ

രീതിയിലാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്. ഇടയ്ക്ക് ഭക്ഷണം എടുക്കാനായി അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. സബീനത്ത പുറത്തേക്ക് പോയ ആ തക്കം നോക്കി ഞാൻ മുറിയിലാകെ കണ്ണോടിച്ചു.

​കട്ടിലിലെ തലയിണയുടെ അടിയിൽ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ മൂല പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ആകാംക്ഷയായി. പതുക്കെ അത് വലിച്ചെടുത്തപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു—അതൊരു 'മുത്തുച്ചിപ്പി' മാസികയായിരുന്നു. മുതിർന്നവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള