മഴയത്തു വന്ന മോഹം 5 [Vashalan]

കളിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതാ മെസ്സേജ് അയച്ചത്."

​ഞാൻ ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചപ്പോൾ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ ഇത്രയും അടുത്തേക്ക് സബീനാത്ത വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു! ഞാൻ വേഗം അവൾക്കൊരു റിപ്ലൈ അടിച്ചു.

​ഞാൻ: "സത്യമായിട്ടും? താത്ത ഇവിടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന കാര്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ലല്ലോ. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എപ്പോഴേ ഓടി വന്നേനെ."

​സബീനാത്ത: "വന്നേനെ എന്ന് വെറുതെ പറഞ്ഞാൽ മതിയോ? നിനക്ക് എന്നെ കാണാൻ അത്രയ്ക്ക് മോഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും അറിഞ്ഞേനെ. ഇപ്പോൾ നീ വലിയ ആളായില്ലേ... പണ്ടത്തെപ്പോലെ എന്റെ കൂടെ വന്ന് 'പഠിക്കാൻ' ഇരിക്കാൻ നിനക്കിപ്പോൾ സമയമുണ്ടോ ആവോ!"

​ഞാൻ: "അതങ്ങനെയല്ല താത്താ... പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറിയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ഇപ്പോൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെയല്ലല്ലോ. പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കേറി വന്നാൽ നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും? പ്രത്യേകിച്ചും ഇക്ക അവിടെ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്..."

​കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അപ്പുറത്തുനിന്ന് മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല. താത്ത ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന് മുകളിൽ കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​സബീനാത്ത: "അത് നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ കുട്ടൂ. നീ ഒറ്റയ്ക്ക് കേറി വരണ്ട. നാളെ വൈകുന്നേരം നീ നിന്റെ ഉമ്മയെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വാ. ഞാൻ ഇവിടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത് അറിഞ്ഞില്ലേ, അതുകൊണ്ട് ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാണെന്ന് ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞാൽ മതി."

​ഇതൊരു നല്ല ഐഡിയ ആണെന്ന് എനിക്കും തോന്നി. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നല്ല പിള്ള ചമയാനും, ഈ വീടുമായി ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനും ഉമ്മയുടെ കൂടെ പോകുന്നതാണ് ഏറ്റവും സേഫ്.

​ഞാൻ: "അത് കൊള്ളാം. ഉമ്മയെ കൂട്ടി ഞാൻ വരാം. പക്ഷെ ഉമ്മയുടെ കൂടെ വന്നാൽ പണ്ടത്തെപ്പോലെ താത്തയെ എനിക്ക് ശരിക്ക് 'കാണാൻ' പറ്റുമോ? എനിക്ക് താത്തയോട് കുറെ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്..."

കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് മറുപടിയൊന്നും

വന്നില്ല. താത്ത ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന് മുകളിൽ കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​സബീനാത്ത: "ഉമ്മയുടെ കൂടെ വരുമ്പോൾ നീ പണ്ടത്തെപ്പോലെ എന്റെ നല്ല കുട്ടിയായിട്ട് വരണം. സംസാരവും കാണലുമൊക്കെ ഉമ്മ പോയിട്ട് പതിയെ മതി. ഒറ്റയടിക്ക് എല്ലാം കൂടി വേണ്ടല്ലോ 😉"

​ഞാൻ: "അപ്പൊ ഉമ്മ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് പഴയ പോലെ എപ്പോഴും വരാമല്ലോ അല്ലെ? പണ്ട് താത്തയുടെ വീട്ടിൽ 'പഠിക്കാൻ' വന്നിരുന്ന ആ പഴയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ പുതിയ വീട്ടിലും എനിക്ക് കിട്ടുമോ?"

​സബീനാത്ത: "സ്വാതന്ത്ര്യം ഒക്കെ നിനക്ക് എപ്പോഴും ഇല്ലേ കുട്ടൂ... പക്ഷെ അന്ന് ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു തന്നതൊക്കെ നിനക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ടോ ആവോ? അതോ ഇത്രയും നാളായപ്പോൾ എന്റെ കുട്ടൻ അതൊക്കെ മറന്നോ?"

​ഞാൻ: "അതൊക്കെ മറക്കാൻ പറ്റുമോ താത്താ... ആ മുത്തുച്ചിപ്പി ബുക്കിലെ കഥകളും, പിന്നെ നമ്മൾ ചെയ്ത പ്രാക്ടിക്കലുകളും ഒക്കെ ഞാൻ എങ്ങനെ മറക്കാനാ... ആ പഴയ പ്ലസ്ടു കാരൻ സ്റ്റുഡന്റ് അല്ല ഞാൻ ഇപ്പോൾ, കുറച്ചുകൂടി പഠിച്ചു, ആളും കുറച്ചുകൂടി വലുതായി."

​ഇത്രയും അയച്ചപ്പോൾ താത്തയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് റിപ്ലൈ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.