Chapter Title : പാതി വീട്, പാതി ഹൃദയം [OLIVER DUST]

ചെയ്തു. ബാങ്കുകാർ എന്നെ പറ്റിച്ചിട്ടുണ്ടാകും."* ചിലത് ഹൃദയം നിറയ്ക്കും. *"മീര എനിക്ക് മകളെ പോലെയാ. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഒരു കൂട്ട് വേണം. ഒരാൾ, അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾ."*

ഒരു ദിവസം അവർ ഒരുമിച്ച് ബസാറിൽ പോയി. അർജുൻ അവൾക്ക് നീല കുപ്പി വളകൾ വാങ്ങി. മീര അവന് ഒരു പഴയ പേന. "സാറിന്റെ അതേ മോഡൽ. നിനക്കും കവിത എഴുതാമല്ലോ." അവൻ അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ മുകളിലത്തെ ടെറസിൽ ഇരിക്കും. അവൾ അവന്റെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടക്കും, അവൻ അവളുടെ മുടി തലോടും. ചിലപ്പോൾ ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരുപാട്. അവൻ ദുബായിലെ ഏകാന്തതയെ പറ്റി പറഞ്ഞു. അവൾ കോളേജിലെ ഒറ്റപ്പെടലിനെ പറ്റി. രണ്ടുപേരും ഒരേ പോലെ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലായി.

"ഇനി നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കേണ്ട," ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു.

"ഇല്ല."

"ഉറപ്പാണോ?"

"ഉറപ്പ്. ഇനിയും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടും."

"നീ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാ."

"ഓ, അതിനാണോ?"

"ശ്ശോ, തൊടരുത്! ഇക്കിളി! അർജുൻ! വിട്!"

ടെറസിൽ അവളുടെ ചിരി ഉയർന്നു, മഴമേഘങ്ങൾ വരെ.

❖

പത്താം ദിവസം രാത്രി അർജുന്റെ ഫോൺ അടിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ "ഡേവിഡ് (ബോസ്)". അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ബാൽക്കണിയിൽ പോയി. മീര കട്ടിലിൽ ഉറക്കം പിടിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഡേവിഡ് സർ?"

"അർജുൻ, ഒരു ഗുഡ് ന്യൂസ് ഉണ്ട്. ബോർഡ് മീറ്റിംഗ് ഇന്ന് കഴിഞ്ഞു. സിംഗപ്പൂർ ഓഫീസിൽ ഒരു റീജിയണൽ ഹെഡിന്റെ പോസ്റ്റ് ഉണ്ട്. നിന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ ആദ്യം ഓർത്തത്. ശമ്പളം ഇരട്ടി,