Chapter Title : മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം 1 [ലിങ്കൺ]

എന്നൊരു കൗതുകം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണർന്നു.

മീനാക്ഷി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ സൽമാൻ അവളുടെ ശബ്ദം പോലും ശ്രദ്ധിച്ചു.

“സൽമാൻ… രാജീവന് തെറ്റ് പറ്റി. പക്ഷേ അവൻ മോശം മനുഷ്യനല്ല. പേടിയും അത്യാഗ്രഹവും കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. ദയവായി… എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി നോക്കണം…”

ആ അപേക്ഷയിൽ ഒരു ഭാര്യയുടെ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.

സൽമാൻ അവളെ നോക്കി നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ചിന്തകൾ രൂപംകൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവസാനം അവൻ രാജീവനെ നോക്കി.

“കേസ് പിൻവലിക്കാൻ പറ്റും.”

രാജീവനും മീനാക്ഷിയും ഒരേസമയം അവനെ നോക്കി.

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.

“പക്ഷേ…”

ആ ഒരു വാക്കിൽ അവരുടെ പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും നിശ്ചലമായി.

സൽമാൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരി.

“എനിക്ക് ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്.”

“എന്ത് നിബന്ധനയായാലും പറയൂ…” രാജീവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

സൽമാന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മീനാക്ഷിയിലേക്ക് നീങ്ങി.

മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം അസഹ്യമായ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

“ഞാൻ ഇവിടെ രണ്ട് വർഷം ഉണ്ടാകും,” സൽമാൻ പറഞ്ഞു.

രാജീവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

“ആ രണ്ട് വർഷം…”

അവൻ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദനായി.

മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

“മീനാക്ഷി എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ കഴിയണം.”

അടുത്ത നിമിഷം രാജീവനും മീനാക്ഷിയും പരസ്പരം നോക്കി.

അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഞെട്ടൽ.

“എന്താണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” രാജീവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

സൽമാൻ ശാന്തമായി തുടർന്നു.

“എന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ.”

ആ വാക്കുകൾ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു.

“ഇല്ല!”

മീനാക്ഷിയുടെ മറുപടി ഉടൻ വന്നു.

“ഇത് ഒരിക്കലും നടക്കില്ല.”

രാജീവനും ദേഷ്യത്തോടെ എതിർത്തു.

“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു. അതിന് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഭാര്യയെ വെച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു നിബന്ധന പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമില്ല.”

സൽമാൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു.

അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

“അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ആരാണ്, രാജീവേട്ടാ?”

ആ വാക്ക് രാജീവനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.

“കമ്പനിയുടെ പണം എടുത്തപ്പോൾ… ഉടമകളുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചോ?”

രാജീവന്റെ തല താഴ്ന്നു.

മീനാക്ഷി കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

അവർ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ സ്ഥിതി